|
|
|
|
|Films:
|# |A |B |C |D |E |F |G |H |I |J |K |L |M |N |O |P |Q |R |S |T |U |V |W |Z|
8 Femmes In het begin is 8 Femmes even wennen: de overdreven decors en kleuren, de hysterische stemmingswisselingen van de vrouwen en vooral de liedjes die opeens dwars door het verhaal heen zitten. Toen ik over die eerste twijfel heen was, bleek het een zeer vermakelijke film te zijn die eigenlijk steeds leuker wordt. Het moordmysterie is net als bij Gosford Park een aardige kapstok om in dit geval de actrices te laten schitteren. En dat doen ze: stuk voor stuk zijn ze klasse in deze boeiende film.
About a Boy About a Boy is de nieuwe film van de produktiemaatschappij die ook Bridget Jones's Diary heeft gemaakt. Een geweldige Hugh Grant speelt een egocentrische nietsnut die zijn dagen voornamelijk vult met tv kijken en vrouwen versieren. Als hij het vroegwijze zoontje van een depressieve moeder ontmoet, verandert zijn leven voorgoed. Net als in Bridget Jones geeft de hoofdpersoon als voice-over commentaar op wat er gebeurt en de humor in de film is ook vergelijkbaar. Wat hier echter meer aanwezig is, is human drama in de vorm van depressiviteit, gepest op school en een zelfmoordpoging. Maar als je genoten hebt van Bridget Jones is dit ook absoluut een aanrader.
About Schmidt Jack Nicholson die een hele film geen demonisch gegrijns laat zien, een tempo dat erg laag ligt en een sombere terugblik op een behoorlijk mislukt leven: is dat de moeite waard? Ja! Jack Nicholson speelt als Warren Schmidt de sterren van de hemel als een gepensioneerde man die erachter komt dat zijn leven niks heeft voorgesteld. Prachtige fotografie, grappige momenten bij de schoonfamilie van zijn dochter, de hilarische brieven die hij aan zijn Fosterkindje Ndugu stuurt en ontroerende momenten die een brok in je keel veroorzaken. All work and no play made Jack a dull boy, maar het resultaat is wel voortreffelijk om te zien!
Accidental Spy De nieuwe film van Jackie Chan en precies wat je kan verwachten: vechtscènes, actie, toeristische beelden (van Istanbul dit maal), een mager verhaaltje en onnozele dialogen. Alsof dat nog niet genoeg ellende is, bleek de film nu ook nog eens na-gesynchroniseerd te zijn: één seconde leuk maar daarna hoogst irritant. Waar Rush Hour nog de 'humor' van Chris Tucker had, moet Jackie het hier zelf doen. Dat lukt hem dus niet en de film is een test in uithoudingsvermogen hoe lang je kan blijven zitten. Volstrekt overbodige film die vooral bedoeld lijkt te zijn om meneer Chan's beurs te spekken. Rechtstreeks naar de video is nog teveel eer.
Adaptation Het is niet zo makkelijk te vertellen waar Adaptation over gaat. Charlie Kaufman is scenarioschrijver en moet na het succes van Being John Malkovich een scenario schrijven met een boek over orchideën en een man die die bloemen zoekt als uitgangspunt. Al snel heeft hij een gigantisch writers block en zoekt overal naar een oplossing, daarbij 'geholpen' door zijn tweelingbroer. Het verhaal is zo bizar en absurd dat je gedachten er bij proberen te houden, niet makkelijk is. Nicholas Cage speelt op een geweldige neurotische manier de dubbelrol van de Kaufmans en Meryl Streep en Chris Cooper hebben sterke bijrollen. Deze film met zijn vele verschillende lagen recenseren in max. 150 woorden is eigenlijk onmogelijk, dus raad ik gewoon iedereen maar aan hem te gaan zien!
Agata et la tempesta Regisseur Silvio Soldini had enkele jaren geleden succes met de comedy Pani et Tulipani. Die heb ik niet gezien dus heb ik het voordeel dat ik deze film daar niet mee kan vergelijken. Als ik mijn date van de avond mag geloven zou hij dan namelijk tegenvallen.
Agata e la tempesta is het verhaal van Agata die electriciteitsstormen veroorzaakt als ze opgewonden wordt. De lampen flikkeren en de computer slaat op tilt. Haar broer komt erachter dat hij niet haar echte broer is en de man die wel zijn echte broer blijkt te zijn, wil samen met hem en zijn invalide vrouw een forellenkwekerij beginnen maar daardoor is de vrouw van de 'nieuwe' broer, een tv-psychologe die haar eigen advies thuis opvolgt, zo teleurgesteld dat ze bij hem weggaat.
Bent u er nog? Dit had ik dus ook bij het zien van de film: er lopen zoveel verhaallijnen door elkaar dat je het spoor nog wel eens bijster raakt. Het duurde ook zeker tot de helft van het verhaal voor ik doorhad waar het nu precies om ging. De beelden zijn schitterend en de bijbehorende muziek maken het vakantiegevoel af. Mijn advies is echter om zelf op vakantie naar Italië te gaan en deze film ooit eens op tv te gaan bekijken.
Ali Om maar meteen met het grootste nadeel van Ali te beginnen: hij duurt te lang. De totale lengte is 2,5 uur, maar hier had makkelijk een half uur tot drie kwartier vanaf gehaald kunnen worden. De film concentreert zich rond drie sleutelgevechten in Mohammed Ali's carrière en deze zijn meteen de hoogtepunten van de film, want het persoonlijke leven wat er tussendoor gewurmd zit, komt niet echt uit de verf. Zijn relatie met de Nation of Islam en Malcolm X wordt niet echt uitgediept of uitgelegd en zijn vele scharrels met vrouwen worden wat geforceerd getoond. Normaal zou hij dan ook een mager zesje krijgen maar dat is hier niet terecht. Will Smith speelt namelijk een fenomenale titelrol en die Oscarnominatie is zeer terecht. De drie getoonde gevechten zijn verder sterk en getrouw aan de waarheid in beeld gebracht. Deze elementen tillen Ali boven de gemiddelde film uit, maar als je echt een indrukwekkende Ali-film wilt zien, raad ik de docufilm When We Were Kings aan.
American Pie 3: The Wedding Wegens geldgebrek maar weer eens via de computer naar een filmpje gekeken. Dit is de derde film in de serie met nagenoeg dezelfde cast, dezelfde soort humor, en dezelfde spanningsboog. Met dit soort films is het eigenlijk simpel: vond je de eerse twee leuk, dan is deze ook leuk. En omgedraaid uiteraard. De eerst twee vond ik niet onaardig en ook nummer drie is zo nu en dan leuk tot zeer leuk. Ik kreeg wel een beetje het idee dat het trucje nu genoeg uitgemolken is en dat sommige mensen wel erg op de automatische piloot acteerden.
Analyze That De opvolger van het succesvolle Analyse This met wederom Robert De Niro en Billy Crystal in de hoofdrollen. De Niro is met proefverlof uit de gevangenis en moet bewijzen dat hij en eerzaam burger kan zijn. Crystal mag, als zijn psychiater, hem hierbij gaan helpen. Eigenlijk doet het verhaal er niet zoveel toe: deel twee is namelijk Meer Van Hetzelfde zoals het een Hollywood-sequel betaamt. Of deze film aan te raden is, hangt daarmee eigenlijk af van wat je van deel 1 vond. Ik vond die persoonlijk erg goed en ook Analyze That heeft sterke grappen. Het is nu echter wel te hopen dat er geen deel 3 komt want aan het einde van de film is niet meer te verhullen dat de formule is uitgewerkt.
Anger Management Adam Sandler en Jack Nicholson spelen in deze nieuwe komedie van de maker van o.a Naked Gun 33 1/3. Sandler is een man met veel opgekropte woede en na een paar ongelukjes wordt hij doorgestuurd naar Nicholson die een woede-therapeut is. Zijn onorthodoxe behandeling maakt pas écht de woede los in Sandler. De film is bij vlagen leuk maar beide acteurs werken op de automatische piloot en de Amerikaanse "zum kotzen"-elementjes (zingende mensen, romantisch eind, flauwe cameo's) zijn iets teveel aanwezig.
Animatrix: Final Flight of the Osiris Van de makers van The Matrix zijn er nu ook animatiefilmpjes van ongeveer 10 minuten per aflevering waarin het idee van The Matrix uit de doeken wordt gedaan. The Final Flight of the Osiris is het vierde filmpje dat ik zie uit de serie die in totaal negen afleveringen gaat kennen. Hij wordt gedraaid voordat Dreamcatcher begint en brengt je al lekker in de stemming voor The Matrix Reloaded die op 15 mei begint. De animaties zijn prachtig en levensecht en het filmpje doet precies wat de bedoeling is: je heel erg laten uitkijken naar 15 mei! (Via www.animatrix.com kunnen de drie andere filmpjes gedownload worden.)
Apocalypse Now - Redux In het kader van de klassiekerstour (zie ook 4. Filmtips) draaide Apocalypse Now Redux in Delft. Volgens Coppola is dit geen director's cut maar een volledig opnieuw gemonteerde versie van de film uit 1979. Ook is er bijna een uur extra materiaal aan de film toegevoegd waarmee de totale tijdsduur op meer dan drie uur komt (203 minuten). Voor de extra scene met de Franse plantage is het nut bewezen, de andere extra scenes konden me echter niet overtuigen van hun extra nut. Uiteraard had ik deze film al eerder gezien op tv, maar wat een ervaring om hem op het grote doek te zien! Door het gebruik van de nieuwste geluidstechnieken zit je echt midden in de gekte van Coppola en Vietnam. Door de enorme lengte en de - voor deze tijden - verrassend trage ontwikkeling van het verhaal, is het wel aan te raden om deze film ergens te zien waar je goede zitplaatsen hebt. Dan is de hallucinerende werking van de film optimaal en ligt op weg naar huis de film nog steeds als een dikke deken over je heen. Zeer indrukwekkende ervaring.
As Tres Marias Mooie beelden, goede soundtrack, interessante cameravoering, amusant verhaal maar helaas niet sterk geacteerd. Het plot is klassiek Grieks drama maar (dus?) erg voorspelbaar. Wij hadden óók al last van een slechte projectie trouwens.
Bandits De absolute topper voor de komende weken voor wie geen kaartje meer kon krijgen voor Lord of the Rings en Harry Potter of wie de Fantasy-hype even wil laten voor wat het is. Bandits is een misdaad-romantiek-komedie van de bovenste plank. Hoofdrolspelers zijn Bruce Willis als stoere bankovervaller, Billy Bob Thornton als zijn intelligente, hypochondrische maat en Cate Blanchett als de verveelde huisvrouw die in hun avonturen een leuk verzetje ziet en die een driehoeksverhouding begint met de bankovervallers. Het verhaal zit bijzonder goed in elkaar en regisseur Barry Levinson (o.a. Donny Brasco) weet een goede balans te maken tussen de overvallen en de verhoudingen tussen de drie hoofdrolspelers. De film zit chronlogisch ook bijzonder slim in elkaar door bij het einde te beginnen en via flashbacks en documentaire-achtige scènes het verhaal te vertellen. Het acteerwerk is ook overtuigend en vooral Thornton is fantastisch als een neurotische hypochonder die zich om alles zorgen maakt en soms aan Jeff Goldblum in zijn beste dagen doet denken. Net als je denkt dat de film toch nog vrij traditioneel eindigt, weet Levinson toch met een prachtige oplossing te komen. Gaat Hem Allen Zien!
A Beautiful Mind Aangezien ik in mijn studie veel met de theorieën van John Nash te maken heb, was ik zeer benieuwd naar de film over zijn leven. Ik kende zijn levensverhaal al een beetje en misschien lag het daaraan dat de film me niet echt kon raken. Russel Crowe zet geen onaardig personage neer maar de neurotische maniertjes werkten alleen het eerste half uur, daarna irriteerden ze me meer. Het einde was mij ook veel te zoetsappig maar typisch in de stijl van Ron Howard. Al met al geen onaardige film, maar al die Oscar-nominaties vind ik een tikje overdreven.
Bend It Like Beckham Een film over vrouwenvoetbal, is dat leuk? Ja, dat is heel erg leuk! Twee meisjes uit een Londense voorstad zijn gek van voetbal en hebben veel talent: ze worden misschien gescout door een Amerikaans team. Probleem is alleen dat één van de meisjes uit een traditioneel Indisch gezin komt waar haar een toekomst als studente wacht en later als echtgenote en de ander heeft een overbezorgde moeder die denkt dat ze lesbisch wordt van voetbal. De verwikkelingen waar de beide meisjes in terecht gekomen, zijn erg komisch en worden mooi uitgewerkt. Een heerlijke film ook als je geen moer om voetbal geeft.
Blade II Dit vervolg op de eerste Blade is meer van hetzelfde. Dezelfde flauwekul, dezelfde actie en dezelfde slechte acteurs. Het 'verhaal' draait weer als vanouds om goed tegen slecht en in die strijd wordt er weer heel veel bloed vergoten (wat wil je in een film over vampiers) en schijnt iedereen de zwarte band in een handjevol oosterse vechtsporten te hebben. Als je Blade I leuk vond, vind je deze ook leuk. Zo niet? Laat dan maar.
Bloody Sunday Bloody Sunday gaat over de 30e januari van 1972 toen het Britse leger keihard ingreep in Noord-Ierland en een demonstratie uit elkaar schoot. Dertien mensen kwamen om: volgens de Britten mensen die hen beschoten, volgens de Ieren onschuldige burgers. Deze film is de visie van de regisseur op die dag, en hij kiest duidelijk de kant van de Ieren. Afwisselend worden de loop van de gebeurtenissen aan Ierse en aan Britse zijde getoond in een documentaire-achtige stijl met veel gebruik van de hand-heldcamera waardoor je er als toeschouwer middenin zit. Door de afwezigheid van een score of soundtrack wordt dit realistische gevoel nog eens versterkt. Dit alles heeft tot gevolg dat de film als een mokerslag bij je aankomt en niemand onberoerd zal laten. Toen bij de aftiteling Sunday Bloody Sunday van U2 te horen is, zat ik nog verdwaasd en geschokt naar het scherm te staren.
The Bourne Identity Een man (Matt Damon) wordt uit het water gevist en blijkt een paar kogelgaten rijker en een geheugen armer te zijn. Hij gaat op zoek naar wie en wat hij is. De film draait om die zoektocht, en beetje bij beetje wordt in een spannend plot de waarheid ontrafeld. The Bourne Identity is gebaseerd op het boek van Ludlum en is een spannende thriller met veel vaart, snelle montage, een goed uitgewerkt plot en een sterk spelende Damon. Geen meesterwerk maar zeker de moeite van het bezoeken waard.
Bowling For Columbine De inmiddels veelgeprezen (en gelauwerde) documentaire van Michael Moore had ik tijden geleden al gedownload, maar steeds vergat ik te kijken of had ik geen zin. Nu ik er eindelijk aan toe ben gekomen, denk ik dat ik hem eerder had moeten zien. Als je namelijk meegaat in de gedachtengang van Moore en zijn verklaring voor het buitensporig grote aantal vuurwapenslachtoffers in de Verenigde Staten, kun je ook beter de logica de achter de oorlog in Irak zien. ALS je meegaat met Moore zei ik expres, want hoewel het plausibel klinkt en op zijn minst verdere studie verdient, vind ik zijn verklaring soms wel erg kort door de bocht geredeneerd. Maar dit doet niks af aan de film: die zit goed in elkaar en de heerlijke zwarte humor van Moore krijgt alle ruimte. Als onderzoek geen voldoende, als film wel.
Bridget Jones: The Edge of Reason Bridget Jones: The Edge of Reason. Zelfde acteurs, zelfde setting, min of meer hetzelfde verhaal en dezelfde soort soundtrack die voor de Forrest Gump Award gaat. Ook dezelfde lol? Ja. Maar net als in deel 1: verstand op nul, arm om je vriend(in), rood wijntje binnen bereik, pyjama aan en gewoon wegzwijmelen.
Ik moet bekennen dat ik al deze voorwaarden helaas niet voor handen had. Oké, het was rode port en goed, een boxershort is ook een soort pyjama maar mijn arm bleef werkloos. Toch wist de sfeer me wel te pakken. Je weet dat het goed gaat aflopen maar het onbeholpen gedrag van Bridget Jones die elke keer weer knullig door het leven struikelt, blijft toch boeien. Wellicht uit herkenning? Gelukkig is daar elke keer Mark Darcy die haar weer opvangt en zo eindigt toch nog alles goed.
De rode wijn zetten we weer weg, de pyjama kan uit en we denken er verder niet meer over na. Bridget Jones is leuk zolang het duurt en na de film ga je weer vrolijk verder. Struikelend door het leven.
Brokeback Mountain Het verhaal van twee homoseksuele cowboys heeft aan de andere kant van de grote plas voor veel ophef maar ook veel prijzen gezorgd. Toen ik naar de film ging, vroeg ik me vooral af of de prijzen voor het onderwerp gegeven werden of de film zelf. Gelukkig voor het laatste. Regisseur Ang Lee heeft een schitterend portret gemaakt van twee mannen die in een desolate omgeving het liefst bij elkaar zijn maar daar door de omstandigheden nooit helemaal aan toe kunnen geven. Beide hoofdrolspelers zetten prachtige prestaties neer en de ruwe natuur is een mooie derde acteur. Terecht een grote kanshebber op Oscargoud.
The Brothers Grimm Wie kent ze niet: de sprookjes van de gebroeders Grimm? Jarenlang verzamelden ze alle verhalen die ze hoorden en bewaarden die voor het nageslacht. In The Brothers Grimm wordt er een aardige twist aan dat verhaal gegeven. Hier gebruiken de broers de verhalen om hun handeltje in geestuidrijvingen en heksenverjagingen te kunnen ontwikkelen. Ze horen over een legende, geven die legende met wat rook en een pop vorm en vervolgens ‘verlossen’ ze de vertellers van de heks.
Dat gaat goed totdat ze ontmaskerd worden en gedwongen worden om een aantal verdwijningen van kinderen op te lossen. Eén van de legendes blijkt waarheid te zijn en de broers moeten hun scepsis opzij zetten en in hun eigen volksverlakkerij gaan geloven om hun leven, en dat van de meisjes, te redden.
The Brothers Grimm heeft een prachtig decor met allerlei sprookjesachtige effecten. De broers zelf worden goed gespeeld door Heath Ledger en Matt Damon. De rest van de cast, en vooral de Italiaan gespeeld door Peter Stormare, is van lagere kwaliteit. De actie wordt helaas soms bijna slapstick en dat past niet in de film. Daarom eigenlijk 2,5 ster maar omdat ik daar niet aan doe, toch maar 3.
Catch Me If You Can De nieuwe Steven Spielberg met Leonardo di Caprio en Tom Hanks. Naast het name-droppen is dit ook gewoon een goede film. De hoofdrolspelers doen het goed, het verhaal wordt verzorgd gebracht etc etc. Gewoon een leuk avondje vermaak zonder diepgaand verhaal, moeilijke plots of meer van dat. De leugens van Di Caprio zijn vooral erg amusant om te volgen. De enscenering is mooi gestyleerd. Let trouwens op de sterke bijrol van Christopher Walken! Middle of the road amusement maar de moeite waard.
Charlie and the Chocolate Factory In deze film gaat Charlie het bekende avontuur van Roald Dahl beleven maar nu op de Tim Burton-manier. En dat betekent veel zwarte absurde humor, prachtige decors en een Johnny Depp in topvorm. Met zijn grote Jacky'O-zonnebril huppelt hij door zijn fabriek. De vijf kinderen die de chocolade-prijsvraag hebben gewonnen lopen maar achter hem aan. Ik geef toe: ik ben bevooroordeeld deze film ingegaan. Tim Burton is één van mijn favoriete regisseurs en Charlie and the Chocolate Factory één van mijn favoriete kinderboeken. Dat gezegd hebbende vind ik deze uitvoering mijlenver op de versie uit de jaren '70 voorliggen. Die hippie-klucht deed afbraak aan het boek maar op deze versie zou Dahl zelf ook trots kunnen zijn. De casting van de kinderen is goed gedaan, Charlie is een beetje een watje en Johnny Depp is een geboren Wonka. Met andere woorden: als je ooit het boek hebt gelezen, ga dan ook deze film zien!
The Chronicles of Narnia: The Lion, The Witch and The Wardrobe Vol verwachting klopte ons hart voor wederom een epische verfilming van een klassiek boek. Dit keer was het 'The Chronicles of Narnia: The Lion, The Witch and the Wardrobe' van C.S. Lewis. De trailer beloofde een waar spektakel dus gingen we er maar eens goed voor zitten. Helaas...nergens maakt de film de verwachtingen waar.
Waar moet ik beginnen om aan te geven waar het misgaat? Bij het begin maar: de vier kinderen zijn geen leuke acteurs. Het jongste meisje doet het wel aardig (maar zijn niet alle kleuters leuk?) maar de andere drie weten nergens te overtuigen. De effecten zijn vooral goed bij de pratende dieren maar voor de rest lijkt het wel of we naar een jaren'70-Disney kijken. De blauwe en groene schermen zijn wel heel duidelijk te zien. Het verhaal zelf maakt deze fouten ook al niet goed. Hortend en stotend gaat het voort en voor je het weet, zijn we al weer aan het eind. De enige hoogtepuntjes zijn de Witte Heks en de leeuw die zeer koninklijk overkomt. Dat er over het geheel dan weer een moralistisch jaren '40-sausje ligt, doet helaas deze positieve punten weer teniet.
Waar de verwachtingen hooggespannen waren, worden ze helaas niet waargemaakt. Of kinderen de film wel leuk vinden, valt ook te bezien: Narnia is wel heel braaf.
Cidade De Deus Wat een heerlijke film!! Het boeiende verhaal over de grootste sloppenwijk van Rio de Janeiro wordt in een lekker tempo verteld, het camerawerk is soms fantastisch te noemen, de muziek is echt een toevoeging en hoewel de film redelijk lang duurt, heb ik me geen moment verveeld. Hoe het verhaal zich over enkele decennia uitstrekt en verteld wordt, is erg kundig gedaan en ik kon me goed in de hoofdpersonen verplaatsen. Absoluut een aanrader om te gaan kijken!
The Constant Gardener In The Constant Gardener volgen we een Engels stel. Hij (Ralph Fiennes) werkt als diplomaat in Afrika, zij (Rachel Weisz) is voorvechtster van mensenrechten. Dit botst uiteraard en zij houdt veel van haar werk geheim. Dan krijgt Ralph opeens een telefoontje dat ze dood is aangetroffen. Zijn zoektocht naar het hoe en waarom leidt hem langs de paden die zijn vrouw nam. Hij ontdekt dat er een internationale zwendel met medicijnen aan de gang is waar tot op het hoogste niveau kennis over is.
De film komt wat moeizaam op gang en soms worden er sprongen genomen die niet meteen duidelijk zijn voor de kijker. Het thema zelf is ook bepaald geen lichte kost en een uitstekend spelende Fiennes en Weisz weten dit ook nergens tot lichtvoetigheid te reduceren. Het probleem daarmee is wel dat het moeite kostte om de aandacht vast te houden. De schokkerige manier van filmen hielp daar ook niet bij.
The Constant Gardener is geen film voor een verjaardagsfeestje maar wie een politiek correct avondje uit wil waar over nagepraat kan worden, zit met deze film goed.
Constantine Keanu Reeves is een merkwaardige acteur. Vroeger kon hij namelijk nauwelijks een normale rol krijgen. Regisseurs vonden hem een zombie. Een robot was in staat om spontaner over te komen. Maar toen werd hij eindelijk in de rol gecast die hem op het lijf geschreven lijkt: die van gekwelde held.
In The Matrix (deel 1 tot teveel) mocht hij dit kunstje voor het eerst tonen en Constantine is de laatste vrucht uit dit oeuvre. John Constantine is een man die uit de hel wist te ontsnappen en nu de balans tussen hemel en hel bewaart. Dan komt er ook nog een speerpunt door het verhaal gefietst, wat helderzienden, een demon hier en daar en, last but not least, komt Lucifer himself een kijkje nemen. Geen wonder dat de paus zich zo rot voelt met die zwavellucht overal.
Er wordt een katholiek-mystiek sausje gebruikt om het geheel meer daadkracht te geven. Dat lukt niet: het verhaal is een ontzettend rommeltje. De special effects zijn goed verzorgd maar maken niet veel indruk (meer). Wat me wel beviel was de knipoog naar de film noir die regelmatig gegeven wordt. Denk aan luxaflex, regen tegen het raam en veel, heel veel rook.
Er zullen best veel mensen naar de bioscoop gaan doordat de trailer een spectaculaire film belooft. Laat je niet misleiden: de trailer bevat ook meteen álle spectaculaire momenten. De rest van de film is do-de-lijk saai. Op naar de DVD dus.
Crash In Crash draait het om een aantal personen van verschillende raciale achtergronden die elk hun eigen problemen, vooroordelen en geschiedenis hebben. Van de officier van justitie in zijn ivoren toren via de Iraanse winkeleigenaar tot een racistische agent. Elk beleeft zijn eigen avontuur in dit veelluik en ontmoet de andere karakters op bepalende momenten in hun leven.
Al snel blijken de hokjes waar de personages in leven niet zo strak als ze van elkaar denken. De racistische agent heeft een ernstig zieke vader die altijd minderheden heeft geholpen, de zwarte autodief blijkt toch een zwak te hebben voor de minderbedeelden. In een wereld die bepaald wordt door de tegenstelling tussen zwart en wit, is niets zwart-wit maar is alles grijs.
Crash weet de verhaallijnen mooi uit te werken tot een samenhangend geheel dat een dag uit het leven van de personages beschrijft. Door ons overzicht zien we de samenhang tussen de mensen en hoe makkelijk de verschillen op te lossen zijn. In hun dagelijkse leven zullen ze dat echter nooit zien. Het levert gelukkig wel een schitterende film op!
The Discovery of Heaven Ik wil meteen zeggen dat ik De Ontdekking van de Hemel (nog) niet gelezen heb, maar volgens de heer Mulisch zelf is dit de beste volgorde: eerst de film en dan het boek. Anyway, ook zonder deze voorbereiding is de film het kijken waard. De film bestaat eigenlijk uit twee delen: het eerste deel volgt de totstandkoming van het ideale paar dat Quinten Quist moet voortbrengen, het tweede deel volgt deze Quinten die zijn lotsbestemming volgt. De film duurt 135 minuten en uiteraard is dit te kort om een boek van 900 pagina¹s samen te vatten. Scenarist Edwin de Vries doet een redelijk goede poging maar ik had het gevoel dat het tempo van het verhaal af en toe wel erg hoog lag. Het eerste deel van de film is wat dat betreft heel erg geslaagd, maar het tweede deel lijkt soms wel een race naar het einde. Ondanks dit minpuntje is het een zeer boeiende film met (als je het verhaal nog niet kent) een ontzettend interessant verhaalidee. De manier waarop Jeroen Krabbé alles in beeld heeft gebracht is bij vlagen zelfs zeer goed te noemen (de hemel is bijvoorbeeld fantastisch vormgegeven) en van de acteurs is vooral Stephen Fry voortreffelijk als de excentrieke Onno Quist. Al met al een film in de categorie "Moet Je Gezien Hebben".
Dog Soldiers Ga je naar het filmhuis omdat je denkt dat je een cultureel verantwoorde sneak krijgt, krijg je opeens deze pulp voorgeschoteld. Hij staat te boek als horror maar kan beter in de humor-kast gesorteerd worden als hij direct op video uitkomt. Het verhaal is kort samengevat "Predator in Schotland" waar het buitenaardse monster dit keer verandert in een troep weerwolven en het Amerikaanse leger het Engelse leger is geworden. Verder is het een verzameling van rondvliegend bloed en organen, grote nagels en vele kogels per minuut. Gaat de geschiedenis in als de sneak met de laagste waardering ooit in Lumen.
Donnie Darko Intrigerend is wellicht het juiste woord voor Donnie Darko. De film gaat over de gelijknamige hoofdpersoon die in visioenen door een reuzekonijn de ondergang van de wereld voorspeld wordt. Klinkt dat heel bizar, in de film komt dit minder gek over dan je wellicht zou denken. Over alle scènes hangt een sfeertje dat onheilspellend genoemd kan worden en dat ook te voelen was in Mulholland Drive van David Lynch, een film waar ik vaak aan moest denken bij het zien van Donnie Darko. Het einde van de film lijkt verrassend maar als je er even over nadenkt, klopt het wel. Eén van de interessantste films die ik in tijden heb gezien en een aanrader!
Don't say a word Don't say a word is de nieuwe film van Gary Fleder (o.a. Kiss the girls) met o.a. Michael Douglas. Hij speelt hierin een psychiater die een geheim van een patiënte moet ontfutselen om de gangsters te helpen die zijn dochter hebben ontvoerd. Eén van zijn tegenspelers is de Nederlandse Famke Janssen (Fèmke Jènsen). Het verhaal is verzorgd opgebouwd en aardig gefilmd met leuke filters voor de flashbacks bijvoorbeeld. Het nadeel van de vrij tradiotionele aanpak van Fleder is dat je halverwege de film al weet hoe het zal aflopen. Dat dit op een goede manier in beeld wordt gebracht is mooi maar kan niet verhullen dat dit toch een doorsnee thriller is die vooral leuk is om als video te huren.
Dreamcatcher De 73e verfilming van een boek van Stephen King is niet zijn beste. De film gaat over een invasie van aliens die met een menselijke host de Aarde willen veroveren. Waar hebben we dat eerder gezien? Regisseur Kasdan probeert een balans te vinden tussen het alien-thema en de vriendengroep die het moet zien te redden. De chemie in de vriendengroep komt goed over; de rol van Morgan Freeman als de alien-jager van de regering totaal niet. Kasdan raakt helaas de balans compleet kwijt als de film toch eindigt in een bloederig einde met veel ranzige effecten. Helaas een gemiste kans, maar commercieel ongetwijfeld een goede keuze.
Eternal Sunshine of the Spotless Mind Naar aanleiding van dit stukje bij juffrouw Roze, besloot ik ook Eternal Sunshine of the Spotless Mind te kijken. Gisteren dacht ik nog dat ik voorlopig even geen zin had om een film te kijken (maar dat was bij Troy en ik voelde me alleen etc. bla bla). Deze film heeft het geloof weer teruggebracht. Het geloof in genialiteit en pure schoonheid. Pre 1: de film is geschreven door Charlie Kaufman, in mijn ogen één van de beste scriptschrijvers van het moment. Pre 2: Kate Winslet speelt mee. Kate Winslet is behalve een geweldige actrice ook nog eens erg fijn om naar te kijken en mijn droomvrouw (Kate, als je dit leest: bel me). Voeg daarbij Jim Carrey zoals ik hem graag zie (als hij niet de clown uithangt) en je begrijpt waarom de film op nummer 37 in de IMDB top 250 staat. In het kort het verhaal: een man en vrouw gaan uit elkaar en laten door een procedure hun gezamelijke herinneringen wissen. Hierdoor komen ze er eigenlijk achter wat ze in de eerste plaats hadden. Dat was kort hè? Nu klinkt dit niet zo interessant misschien maar de film is door het verhaal vol flashbacks en kruisvertellingen briljant opgebouwd. De cameravoering is bijna hallucinerend te noemen: de kijker zit Carrey en Winslet op de lip en volgt al hun herinneringen alsof ze er zelf bij zitten. De acteerprestaties zijn van een hoog niveau en vooral Jim Carrey laat zien dat als hij zich op dit soort rollen zou focussen, hij een groot acteur kan zijn. De kracht van de film blijft echter het prachtige en ontroerende verhaal van Kaufman. De karakters worden helemaal uitgediept en blijven je nog lang bij. Deze film laat je met een glimlach uit de bioscoop weggaan en blijft nog dagen door je hoofd fladderen. Een herinnering die niet gewist hoeft te worden.
Etre Et Avoir Etre et Avoir is een heerlijke film met een aardige leraar op een prachtig schooltje met leuke kinderen. Klinkt dit wat al te klef? Zo was de film geenszins. Ook al had ik soms een Big Brother-gevoel en kon je alle amateur-psychologie op de kinderen loslaten, het bleef gewoon lekker kijken naar wat de kinderen zeiden en deden. Hopelijk komt er over tien jaar nog eens en vervolg waar te zien is hoe het met de kinderen verder is gegaan nu ze de grote boze wereld ingestuurd worden.
Das Experiment Zo eens in de zoveel tijd (laten we zeggen: een decennium) zie je een film die als een rechtse directe bij je aankomt. Das Experiment is zo'n film. Het verhaal gaat over een (waargebeurd!) uit de hand gelopen experiment met een rollenspel van gevangenen en gevangenbewaarders. Uiteraard loopt het ook hier compleet uit de hand met sadisme, mishandeling en psychologische oorlogsvoering als gevolg. Alles is zeer realistisch vorm gegeven en mensen met een zwak gestel raad ik de film dan ook zeer af. Verschillende mede-bezoekers konden het bij bepaalde scenes niet meer aanzien en ook bij mij stond het zweet in de handen. De acteurs zijn voortreffelijk en ook de regie houdt het spannend. Een dag nadat ik hem gezien heb, ben ik er nog ondersteboven van.
Le fabuleux destin d' Amelie Poulain Ik heb weinig toe te voegen aan eerdere recensies, maar ik ben zelden zo vrolijk en gelukkig een bioscoopzaal uitgestapt als na het zien van deze fantastische film.
Femme Fatale Femme Fatale begint met een aantal scènes zéér onfunctioneel naakt (maar ik hoorde niemand echt klagen in de zaal...) die het verhaal in gang moeten zetten. Het verhaal draait om een doortrapte juwelendievegge, gespeeld door 'onze' Rebecca Romijn, die haar handlangers belazert en dan moet vluchten voor hun wraak. Dit gaat goed tot ze door fotograaf Antonio Banderas ontmaskerd wordt. De film lijkt dan uit te draaien op een standaard thriller (doorspekt met veel onfunctioneel naakt...) maar op het eind komt er plotseling een plotwending die vrijwel niemand zag aankomen. Opeens wordt de film daardoor een stuk interessanter en zeker de moeite van het kijken waard.
Flightplan Jodie Foster speelt in Flightplan de rol van een vliegtuigmotor-ingenieur die met haar dochtertje naar de USA terugvliegt. Daar gaat Jodie haar man begraven die in Europa van het dak gevallen is. Halverwege de reis is ze opeens haar dochtertje kwijt en niemand lijkt haar ooit gezien te hebben aan boord. Een massale zoektocht leidt tot niks en de bemannig begint langzamerhand te denken dat Jodie ze een beetje ziet vliegen.
De zoektocht en de steeds wanhopiger wordende moeder leveren spannende film op. Het verhaal wordt goed opgebouwd en Jodie’s karakter uitgewerkt. Daarna gaat de film echter over in een enorme noodlanding. De onvermijdelijke plotwending komt wel erg plotseling (no pun intended) en wordt afgeraffeld naar het einde toe. Dat het geheel dan ook nog eens met een plofje afloopt inclusief een tenenkrommende laatste scène, doet de film ook al geen goed. Jammer, want het begin was sterk.
The Four Feathers The Four Feathers met in de hoofdrollen Heath Ledger, Kate Hudson en Wes Bentley gaat over een door Ledger gespeelde officier in het Britse leger aan het einde van de 19e eeuw. Dit groepje high class militairen wordt uitgezonden naar de Soedan maar Ledger schrikt daarvan terug. Teleurgesteld maken zijn vrienden en vriendin hem uit voor lafaard. Uiteraard laat hij zich dat niet zeggen en gaat incognito naar de Soedan en redt daar, hoe verrassend, zijn vrienden uit de penarie. De film is niet spannend, duurt te lang en heeft een slechte editing (hele abrupte overgangen zonder een duidelijk verloop). De fotografie is op zich wel mooi maar enorme hete aardappel waar meneer Ledger mee praat om zijn Australische accent te verbergen wordt op den duur potsierlijk.
From Hell Voor het maken van From Hell hebben de Hughes Brothers (o.a. Menace II Society) ongetwijfeld gekeken naar Sleepy Hollow, het prachtige zwarte sprookje van Tim Burton waar Johnny Depp ook de hoofdrol speelt. Hier speelt hij wederom een inspecteur die een reeks moorden onderzoekt van Jack de Ripper. Waar het donkere gothic-sfeertje in Sleepy Hollow een fantastisch effect had, slaat het in From Hell echter volledig de plank mis. De duisternis is hier geen pluspunt maar meer een irritant gegeven dat de scenes nog vager maakt dan ze al zijn. Het verhaal is een rommeltje waarbij één van de theorieën over de moorden is uitgewerkt. Wie enige kennis heeft van Jack de Ripper (zoals ondergetekende) weet dat de hier vertoonde theorie de minst waarschijnlijke is en dat is aan de film af te zien: één en al chaos en historische fouten. Als je echt iets over Jack de Ripper wilt leren, raad ik je aan de Jack de Ripper-tour in Londen te doen. Twee pluspunten: Johnny Depp en zijn Skakespeare-citerende brigadier (Robbie Coltrane).
Fun with Dick and Jane Ik ben niet zo’n fan van de gekkebekkentrekkerij van Jim Carrey en vind vooral zijn serieuze werk goed, maar deze film is ook zeer te genieten. Carrey is een zakenman die het schijnbaar opeens voor de wind gaat maar eigenlijk is hij een zondebok voor de val van het bedrijf. In een parodie op het Enron-schandaal volgt het publiek na zijn ontslag de pogingen van Dick en Jane om aan geld te komen. Dat lukt en er is zowaar nog een happy end. Zeer vermakelijk.
Gangs Of New York Een nieuwe Scorsese blijft altijd iets om naar uit te kijken. De man staat niet bekend om zijn fijngevoelige nuances en de eerste scènes spat het bloed dan ook (letterlijk) op het doek. Toch is de film meer dan alleen maar een hoop indrukwekkend gefilmde gevechten en leuke cameratrucjes. Het sterke spel van met name Daniel Day Lewis is een genot voor het oog (waarom komt die man niet uit Italië terug??) en Leonardo "één gezichtsuitdrukking" di Caprio levert geen slecht werk maar kan niet in zijn schaduw staan. De decors vond ik teleurstellend (wel erg duidelijk een studio) en er is soms wel erg grof ge-edit in scènes maar vooruit, toch de moeite van het kijken waard!
Gegen die Wand Gegen die Wand was de winnaar van de Gouden Beer in Berlijn. Het verhaal gaat over de Turkse Sibel die onder de strenge moraal van haar familie uit wil komen en daarom een schijnhuwelijk organiseert. De veel oudere Cahit wordt hiervoor gestrikt: een Turk zonder illusies die zijn periodes met drank en drugs afwisselt met een uitzichtloos baantje. Sibel gaat bij Cahit inwonen en leeft het leventje vol uitgaan, seks en drank dat ze altijd al wilde hebben. Langzaam gaat Cahit meer voor haar voelen en worstelt hij ook met zijn Turkse wortels die hij eigenlijk kwijt wil. Sibel blijkt echter een zelfdestructieve vrouw te zijn die het leven van Cahit helemaal overhoop haalt. De film speelt zich in Duitsland en Turkije af. Er wordt duidelijk gemaakt dat de twee niet thuis zijn in Duitsland maar in Turkije net zo min op hun gemak zijn. Sibel speelt haar rol geweldig en Cahit zie je steeds radelozer worden tot het écht helemaal fout gaat. Sibel gaat daarop ook tot de rand van haar kunnen. Dat levert schokkende en indringende beelden op. Nu is de strenge familiemoraal nogal een gewild item de laatste tijd bij sociale filmmakers maar dit is hier heel natuurlijk weergegeven. Dat het ook grappige scènes oplevert als de volkomen ontheemde Cahit een nette Turk probeert te spelen, is een verademing naast de zware beelden van de suïcidale Sibel. Niet een film voor de weak of hart maar wel voor de filmliefhebber. En een film die nog wel even in je gedachten blijft.
Ghost World Ghost World is niet de typische reemde-jongeren-geven-commentaar-op-hun-omgeving-film die al zo vaak te zien is geweest. Hier geen snel gesneden beelden voor de MTV-generatie met een hippe soundtrack eronder. Het tempo van de film is ronduit laag te noemen maar dit versterkt het effect van de hoofdrolspeelsters (waaronder Thora Birch in een zeer sterke rol) die niet helemaal in hun ont-zet-tend normale omgeving (willen) passen. Een glansrol is weggelegd voor Steve Buscemi die zijn personage werkelijk fantastisch speelt. Hier geen happy end maar een mooi open einde. Een tip: blijf tot na de aftiteling zitten voor een erg leuke extra scene.
Good Advice Good Advice is de nieuwe film van Charlie Sheen van wie dit pas zijn tweede volwaardige film is in 5 jaar (door alle persoonlijke problemen die hij heeft gehad). De film begint ontzettend traag als we Charlie als aandelenhandelaar zien. Dit kunstje had hij al eens in Wall Street (1987) laten zien en dit koele harde personage spelen gaat hem prima af. Denise Richards speelt zijn verwende egocentrische vriendin (prima rol) die een column heeft in een verlieslijdend krantje. De film begint dus erg traag en ik was al bang voor lange zit, maar gelukkig komt dan eindelijk de plotwending: Charlie wordt ontslagen en Denise gaat er vandoor. Hij neemt vervolgens haar column over en gaat vanuit een mannelijk perspectief vrouwenadviezen geven onder haar naam. Deze adviezen zijn eigenlijk het leukste deel uit de film (plus de uitstekende bijrol van Jon Lovitz!) en hoe dit afloopt moet je zelf maar zien. Al met al is dit niet echt een bijzondere film te noemen maar meer een eerste stap op de terugweg van Charlie Sheen. Het hele verhaal blijft een beetje aan de oppervlakte en als de film is afgelopen, begin je hem al snel weer te vergeten. Charlie Sheen overtuigt vooral als harde beurshandelaar maar niet als gevoelige vrouwenadviseur. Is ook erg moeilijk als je met dezelfde laserogen de camera in blijft staren....
Goodbye Lenin Goodbye Lenin over een Oost-Duitse jongen die de Wende voor zijn zieke moeder verborgen wil houden, is een enorm succes in Duitsland. De Ostalgie heeft daar flink toegeslagen en deze film komt precies op het goede moment: het schetst namelijk een heel nostalgisch beeld van de voormalige DDR. En hoewel dat de kracht van de film is, had iets meer nuance ook wel gemogen. Maar het is wel een bij vlagen grappige film en de verwarring van de moeder komt erg goed over. Het einde is dan ook erg bevredigend. Al met al zeker de moeite waard!
Gosford Park Gosford Park gaat over een feest na een jachtpartij waar de elite upstairs bij elkaar zit en de bedienden downstairs leven. Robert Altman laat op een prachtige manier de onderlinge verhoudingen tussen de personages zien, zowel binnen hun klasse als tussen de aristocraten en de bedienden. Genadeloos registreert hij al hun valse opmerkingen naar elkaar en misplaatst snobisme van de mensen die nog wel geld hebben naast hun titel. Wanneer een moord gepleegd wordt op de heer des huizes, is inmiddels gebleken dat vrijwel iedereen een motief en gelegenheid had om de dader te kunnen zijn. In deze film speelt de absolute top van het Britse acteursgilde mee en dat is te zien: vooral Maggie Smith is erg goed als de bitse gravin met verborgen geldgebrek, een zeer terechte Oscarnominatie (één van de zes voor deze film). In het begin is de film wat moeilijk te volgen omdat de ca. 30 acteurs heel snel aan je voorgesteld worden, maar als je de aandacht er bij kunt houden is dit een film van grote klasse.
The Guru The Guru is een Bollywood-persiflage/ode waarin een Indiase dansleraar naar Amerika vertrekt om daar rijk en beroemd te worden in de filmwereld. Na een mislukt uitstapje in de pornowereld raakt hij bevriend met Heather Graham (die alweer gecast is als porno-actrice) die hem van seks-advies bedient. Dit gaat hij gebruiken om als seks-goeroe de ingedutte stellen van New York weer op gang te krijgen. De cultuurverschillen zijn over het algemeen best grappig maar de grote kracht van de film zit hem in de Bollywood-elementen die er ingestopt zijn (zoals de massale danspartijen) en de droge humor van de cast. We hadden er niks van verwacht vooraf maar de meeste mensen kwamen toch lachend de sneak preview uit.
Hable Con Ella Hable Con Ella is een Spaanse film die draait om twee mannen die allebei een vriendin hebben die in coma ligt. Het verschil is echter dat de één zijn echte vriendin is en de ander een meisje waar de man geobsedeerd door is geraakt, en waar hij nu als verzorger voor werkt. Zo goed en zo kwaad als het gaat proberen ze een relatie op te bouwen maar de ene man gaat wel erg ver daarin en wordt opgesloten als hij haar zwanger heeft gemaakt. De film kabbelt rustig door en heeft niet echt een grote spanningsboog. Mooie gedeelten zijn de balletvoorstellingen tussendoor en de hilarische droom die verteld wordt. Vriendelijke film maar de film van het jaar zoals sommige critici de film betitelden, is wat overdreven.
Harry Potter and the Philosopher's Stone Ik wilde al een tijdje naar Harry Potter want ik wilde wel eens zien waar de hele hype nu op gebaseerd was: de boeken heb ik niet gelezen en de enige informatie die ik over brillemans had, was wat ik in de krant en op internet las. Ik had op mijn pc al een half uur van de film gezien en dat zag er zo goed uit dat ik daarom de rest wel wilde zien op het grote doek. Waarom werden er in mijn kindertijd (zei de oude man) niet zulke films gemaakt?! Het is één groot spektakel en zakt geen moment in. De special effects zijn waanzinnig, het verhaal enerverend en de drie hoofdrolspelers zijn de vrienden die je graag gehad had willen hebben als kind. Puur entertainment van het hoogste niveau voor het hele gezin.
Harry Potter And The Chamber of Secrets Harry is terug en nu nog enger, beter en ... slechter. Zoiets dan. Beter is deze film zeker dan de eerste: het verhaal wordt lekker vlot verteld en is wat minder voorspelbaarder (voor die eenzame zielen die de boeken niet gelezen hebben noch dat willen). Enger ook: de spinnengrot deed bij mij elke nekhaar in m'n nek rijzen. Maar de film is ook op sommige punten minder dan deel 1. Ron wordt nog meer vervelend typetje-achtig neergezet en de vliegende auto is zo nep dat hij totaal misstaat tussen de wel goede andere special effects. Maar Dobby de huiself en zelfkastijder maakt een hoop goed! Lord of the Rings heeft dan wel Gollum maar Harry heeft Dobby!
Harry Potter And The Prisoner Of Azkaban Deel drie van Harry Potter en de drie hoofdrolspelers zijn inmiddels pubers geworden. Het derde deel van de boekenreeks is een soort schakelboek tussen de inleidende eerste twee delen en het latere verhaal. Dat is ook goed te merken aan de film: er wordt geprobeerd om in de 140 minuten zoveel mogelijk informatie te proppen en het tempo was dan soms ook duizelingwekkend hoog als je de boeken gewend bent. Het verhaal lijdt daar wel enigszins onder maar de vele speciale effecten en al de nieuwe elementen maken veel goed. Niet de beste Harry Potter maar wel het bezoeken waard als je deel 1 en 2 gezien hebt.
Harry Potter and the Goblet of Fire De vierde Harry Potter alweer en het is bepaald niet de minste. In The Goblet of Fire draait alles rond de magie-wedstrijd waar drie scholen aan meedoen. Officieel mag Harry niet meedoen maar het zal weinig kijkers verbazen dat brillemans toch aan de start staat. Het doel: eeuwige roem en een gothic drinkbeker.
Wat vanaf de eerste seconde duidelijk is, is dat de nieuwste Potter donker en grimmiger is dan de vorige films. Het regent vrijwel continu, de ene na de andere onheilspellende gebeurtenis spat van het scherm en alsof dat nog niet genoeg is, gieren de hormonen ook nog eens door de dames en heren van Hogwarts.
Vooral dat laatste levert de broodnodige humor op. De onherroepelijke terugkeer van Lord Voldemort zorgt namelijk vooral voor grimmige beelden. Die verklaren waarom deze film op 12 jaar en ouder gewaardeerd is: sommige scènes zijn écht eng. Maar zoals altijd zijn de speciale effecten weer om de vingers bij af te likken.
Enige minpunten zijn ook te noemen: het verhaal is soms wat onvolledig als er over passages uit het boek heengestapt wordt. Voor mensen die het boek niet gelezen hebben, kan dat moeilijk te begrijpen zijn. Ook zijn, helaas, sommige verhaallijnen gesneuveld voor de verfilming. Het geheel is echter nog heel erg te genieten en doen uitzien naar de volgende film. Want boek vijf is, naar mijn bescheiden mening, de beste tot nu toe uit de reeks. Dat belooft wat!
Heaven Heaven is de nieuwe film van één van mijn favoriete regisseurs: Tom Tykwer, eerder verantwoordelijk voor o.a. Der Krieger Und Die Kaiserin en het bekende Lola Rennt. In Heaven speelt Cate Blanchett een lerares die een mislukte bomaanslag op een drugshandelaar pleegt. Tot haar ontsteltenis doodt ze hierbij een onschuldig viertal waaronder twee kinderen. Tijdens het verhoor wordt een tolk verliefd op haar en raakt overtuigd van haar goede bedoelingen. Hij helpt haar ontsnappen en wat volgt is een lange vlucht door het fabelachtig mooie landschap van Toscane. Tykwer maakt weer veelvuldig gebruik van zijn handelsmerk: het eagle-shot van hoog genomen en met veel vreemde camera-bewegingen. Het verhaal is vrij simpel en de tegenspeler van Blanchett, Giovanni Ribisi die ook met haar speelde in The Gift, maakt een wat doodse indruk. Tykwer vult het verhaal aan met schitterende beelden van Toscane en de scene waarin Blanchett hoort over de onopzettelijke dood van de twee kinderen, is Oscar-waardig gespeeld.
Hellboy Hellboy, dat klonk als een prettige splatterhorror dus ik besloot hem helemaal blank te gaan kijken: geen info vooraf. Het begon aanvankelijk goed maar na wat occulte Nazi-scènes kwam er opeens een raar kleimannetje in beeld: Hellboy. Waar hij vandaan kwam, bleef voor mij onduidelijk maar het had iets met andere dimensies, duivels en bloed te maken. Vaag. De hele film bleef een slap aftreksel van X-Men en Ron Perlman was eerder lachwekkend dan indrukwekkend als de volwassen Hellboy. De film is een verfilming van een niet zo bekende comic. Ik begreep na het zien van de film waarom hij mij niet bekend was.
Hero Heeft u toevallig ook die reclame voorbij zien komen van de film Hero met Jet Li? Gisteren heb ik hem gezien en kan hem iedereen aanraden. Wat een schitterende beelden, wat een actie en wat een boeiend verhaal ook! In het kort: een naamloze held (Jet Li) verslaat drie vijanden in het nog niet herenigde China en mag bij de machtigste krijgsheer komen. Deze is aanvankelijk vol bewondering en nieuwsgierigheid maar als Jet Li zijn verhaal vertelt, wordt hij argwanender. Het plot neemt een aantal wendingen en die maken dat je tot het eind geboeid blijft. De actie is geweldig en een vergelijking met Crouching Tiger, Hidden Dragon is snel getrokken. De film ademt eenzelfde serene rust in sommige scenes maar kan soms ook omslaan naar bikkelharde gevechten en ijskoude emotie. Ik heb anderhalf uur geboeid zitten kijken. Dit niet in de laatste plaats door het fenomenale camerawerk en de fotografie. Kleur en beweging spelen een grote rol in vrijwel elke scene. Hij is nu in de aanbieding blijkbaar, maar dit is geen verloren geld. Een topper!
High Crimes Het verhaal draait om een militair die beschuldigd wordt van oorlogsmisdaden. Hij beweert onschuldig te zijn maar was wel enkele jaren ondergedoken. Zijn vrouw, een advocate gespeeld door Ashley Judd, is in eerste instantie ook geschokt maar één blik in de ogen van haar man en ze besluit hem te verdedigen. Uiteraard krijgt ze het hele militaire apparaat tegen zich maar gelukkig krijgt ze hulp van Morgan Freeman, een oude advocaat. De film haalt nergens het niveau van het vergelijkbare A Few Good Men maar is toch redelijk het aanzien waard, mede door het sterke spel van Morgan Freeman. Dit keer hoeft hij eens niet de aardige wijze oude man te spelen en dat doet hem zichtbaar plezier.
A History of Violence Wie naar A History of Violence gaat en verwacht dat Viggo Mortensen een passend vervolg op zijn rol als Aragorn in Lord of the Rings heeft gekozen, komt bedrogen uit. Waar Aragorn uitblonk in edelmoedigheid, is Viggo in deze film vooral ijskoud de gekste.
De film begint in een slaperig stadje waar niks lijkt te gebeuren tot er opeens een lijk in beeld schuift. (Voor de filmliefhebbers: let op het minutenlange openingsshot zonder cut.) We volgen een aantal personen rond de baas van het plaatselijke cafeetje die allemaal heerlijk rondwentelen in hun gezapigheid. Dan wordt het vriendelijke café op een avond overvallen en dreigen er doden te vallen. Viggo grijpt in en weet binnen een paar seconden de overvallers (vrij bloederig) uit te schakelen. Voor het stadje is hij de lokale held maar hij trekt daarmee ook de aandacht van andere mensen. Mensen die hem nog menen te kennen van vroeger en die nog wat onafgeronde zaken te bespreken hebben...
A History of Violence laat mooie momenten van onderkoeld acteerwerk afwisselen met scènes vol extreem bloederig geweld en wel erg hitsige bedscènes. Dit alles leidde tot de nodige hilariteit in de zaal en het werd mij niet duidelijk of dát nu de bedoeling van de regisseur was. Maar dat deed niets af aan de film die toch een mooi beeld geeft van een man die niet aan zijn verleden kan ontsnappen.
Hostage In de actiefilm Hostage ontmoeten we Bruce Willis (u weet wel, die acteur die na 9/11 zei dat hij geen actiefilms meer ging doen) die nu in de rol van politieagent kruipt. Na een fataal afgelopen onderhandelingsactie met een gijzelnemer laat hij zich demoveren tot politiechef van een klein bureautje. En laat nu net daar een gijzeling plaatsvinden!
Drie jongens denken even snel een grote auto te kunnen scoren maar door hun amateurisme loopt het uit de hand en eindigt het met de gijzeling van een gezin. Tot zover zou de film waarschijnlijk de bioscoop niet eens halen. Een extra twist die aan het verhaal is gegeven, is dat de baas van de auto een crimineel blijkt te zijn die net op het punt stond zaken te doen met nog grotere criminelen. Er ontstaat zo een driehoeksconflict waarbij Bruce Willis aan de ene kant gechanteerd wordt om de boeven te helpen en aan de andere kant niet nog een gijzeling in de soep wil laten lopen.
Het resultaat van deze situatie is een voorspelbare film met weinig hoogdravende acteerprestaties en een dramatisch slecht einde. Helaas: hij had toch uit de bioscoop weg kunnen blijven.
The Hours "And the Oscar goes to...". Altijd prettig als je een film op Oscar-avond zit te kijken: je krijgt zo snel bevestiging van je gelijk. Het verhaal over een dag uit het leven van drie vrouwen verbonden door een boek van Virginia Woolf is film zoals ik films graag zie: veel lagen, prachtig acteerwerk, mooie settings en een heerlijke score. Nicole Kidman als Virgina Woolf is al veelgeprezen en de Oscar voor haar rol was ook in mijn ogen zeer verdiend (hoewel het filmfestival Berlijn het slimmer deed door een gezamenlijke Gouden Beer te geven aan de drie actrices in de hoofdrollen). De hele film hangt het noodlot in de lucht en de manier waarop naar een climax wordt toe gewerkt is zowel beheerst als onvermijdelijk als logisch. The Hours heeft op mij grote indruk gemaakt!
Human Nature Human Nature heeft dezelfde schrijver als Being John Malkovich en dat is te zien. Het verhaal is zo bevreemdend dat je af en toe niet meer weet of iets nu grappig of serieus is. Na afloop wist ik eigenlijk nog niet of ik deze film goed of slecht vond. Hij haalt zeker het niveau van Being John Malkovich niet maar in zijn soort is het wel een aardige film. De hoofdrollen van Patricia Arquette als een vrouw met overmatige haargroei (heel erg vreemd om te zien) en Tim Robbins als wetenschapper met een jeugdtrauma zijn zowel goed als grappig. Sommige scènes zijn ronduit hilarisch maar over het geheel genomen is hij niet meer dan aardig te noemen.
Hundstage Ik heb iets met recente Duitstalige films: er ligt een soort treurige sluier overheen die me zeer aanspreekt. Hundestage is geen uitzondering maar de kijker wordt hier wel op de proef gesteld. Was er in 'In Den Tag Hinein' nog een aantal mooie, gelukkige momenten aan te wijzen; in Hundestage ontbreken die compleet. Het verhaal draait om een aantal bewoners (acteurs en niet-acteurs) in een niet bij naam genoemd slaapstadje in Oostenrijk op de heetste dag van het jaar. De regisseur doet geen poging om sympathie te wekken voor de personages: ze worden in al hun treurigheid en vooral lelijkheid op het bord van de argeloze kijker gegooid. Zelfs voor de mishandelde vrouwen valt nauwelijks sympathie op te roepen, zo vreselijk zijn ze. Is het dan één al treurigheid? Nee, er zitten ook veel (leed)vermakelijke scènes in met o.a. een grappige liftster maar een vakantie naar Oostenrijk zit er voorlopig niet meer in na deze film.
Ichi The Killer De site van het Filmhuis gaf de waarschuwing: bevat extreem geweldadige scenes. Dat klopt inderdaad wel: marteling, verkrachting, verminking en gruwelijke moorden spetteren letterlijk van het scherm af. Helaas hangt deze Japanse Manga-verfilming teveel aan deze scenes want een fatsoenlijk verhaal wordt niet verteld. Ichi is een gefrustreerde nerd die al moordend een jeugdtrauma probeert te verwerken. De ene na de andere clowneske gangster wordt gruwelijk omgebracht en het sadisme spat er vanaf. Dit magere verhaal is, evenals de derderangs goedkope horror-effects, zo ontzettend amateuristisch in beeld gebracht dat het bijna humoristisch wordt. Bijna; want de film wordt op den duur erg langdradig en het einde slaat werkelijk helemaal nergens op. De opgeklopte hype rond deze pulp is totaal misplaatst
.
Kom En Zie (Idi I Smotri) Kom En Zie draaide in Lumen in het kader van de Klassiekertour van het Filmmuseum. Deze Sovjet-Russiche film uit 1985 beschrijft enkele dagen uit het leven van een Witrussische jongen die in 1943 getuige is van het uitmoorden van enkele dorpen door de Nazi's. Dit en andere Duitse gruweldaden worden door de regisseur tamelijk expliciet in beeld gebracht. De acteerprestaties zijn niet om over naar huis te schrijven en de Duitsers worden karikaturaal in beeld gebracht, wat aan de boodschap afbreuk doet. Het einde van de film is wel heel goedkoop scoren met wat archiefbeelden van Hitler waar de hoofdpersoon kogels doorheen schiet. Het is voor mij geen moment duidelijk geworden waarom deze film in de tour opgenomen moest worden.
In Den Tag Hinein De winnaar van een Tiger Award. Het is een op het eerste gezicht wat vervreemdende film: de totale hoeveelheid tekst past op één A4'tje, er wordt met veel van de Dogme95-regels rekening gehouden (bestaand licht, alleen ter plekke aanwezige muziek). Het verhaal draait om een jonge Berlijnse die zich weinig aantrekt van de mensen om haar heen en enige ambitie in het leven totaal schijnt te missen. Haar vriend is emotioneel niet aanwezig, want hij is in training voor het WK zwemmen en begrijpt haar nauwelijks. Als ze een Japanse student tegenkomt met wie ze nauwelijks een woord kan wisselen (wat leidt tot lange scenes zonder één gesproken woord) maar die wel gek op haar is, is duidelijk te zien dat dit een grote impact heeft op haar en op de Japanner. De film lijkt af en toe door te sukkelen naar het einde en in het begin betrapte ik me erop te denken: waar gaat dit in vredesnaam over? Gaandeweg blijkt het verhaal echter steeds meer te boeien. Het einde lijkt wat abrupt maar is wel het enige logische einde en dat al in de lucht hing tijdens de film. Vaag? Zeker, maar wel interessant.
In Her Shoes Cameron Diaz is in deze film een opportunistische profiteur die via de onderbroek van mannen verder probeert te komen in het leven. Dat ze amper kan lezen of rekenen doet er daarom niet zoveel toe. Haar zus is het tegenovergestelde: serieus, hardwerkend en totaal niet sexy. Als Diaz na een zoveelste dronken avontuur met de vriend van haar zus in bed beland, is de maat vol en wordt ze op straat gegooid. Berooid en beroofd van illusies vertrekt ze naar Miami om daar tussen de bejaarden naar haar oma te zoeken.
In Her Shoes gaat van komisch naar erg tragisch en dat in een niet zo heel erg rap tempo. Sterker nog: de film kabbelt zeer langzaam voort. Dat is wel één van de weinige minpunten want het verhaal en de acteerprestaties zijn sterk. Diaz is overtuigend als onzeker sletje en Shirley MacLaine als haar oma is sterk door de nette oude dame minimalistisch neer te zetten.
Hoewel de editor wel wat harder mocht werken, hebben de makers van LA Confidential en Erin Brockovich weer een mooie film toegevoegd aan hun CV. Neem een Red Bull mee en genieten maar.
The Island In The Island wonen Ewan McGregor en Scarlett Johansson op een ogenschijnlijk idyllische plek: mooie mensen, goede verzorging en een mooi uitzicht op Het Eiland. De wereld is verwoest en op dit eiland mogen geselecteerde mensen de mensheid weer opnieuw gaan opbouwen. Er lijkt niks aan de hand tot Ewan argwaan krijgt en ontdekt dat de idylle eigenlijk één groot bedrog is en dat hij in een soort mensenfabriek woont waar hij voor zijn lichaamsdelen gekloond is. Samen met Scarlett proberen de kopieën te ontsnappen en in de echte wereld hun originelen terug te vinden. Regisseur Michael Bay was verantwoordelijk voor Pearl Harbour en Armageddon: films die vooral uitblonken in actie en het niet van hun diepgang moesten hebben. The Island is qua actie weer om je vingers bij af te likken maar dit keer stijgt het verhaal zowaar ook nog boven de middelmaat uit. De dilemma's van het klonen worden aardig verteld maar helaas laat Bay de conclusie te weinig aan de kijker over. Moralistische praatjes vullen geen gaatjes dus focussen we ons vooral op dik twee uur vermaak en mooie plaatjes. Niet slecht.
The Jacket In The Jacket draait het om een bijna gesneuvelde veteraan van de Golfoorlog (gespeeld door Adrien 'The Pianist' Brody) die onterecht beschuldigd wordt van moord. De rechtbank verklaart hem krankzinnig en laat hem opnemen. Hier wordt hij het slachtoffer van een medisch experiment waarbij patiënten via een drug oude herinneringen opnieuw beleven.
Brody ontdekt echter dat hij ook in de toekomst kan zien en reizen onder invloed van die drug. Naast het feit dat hij daarmee een hele nieuwe lading aan het begrip 'trippen' geeft, gaat het daar ook mis met de film. Sommigen noemen dit misschien vernieuwend of verrassend, ik vond het niks. Het chaotische heen en weer reizen haalt de vaart uit de film, is verwarrend en ook nog eens irritant.
De regisseur is naast de aardige cameravoering en beelden één belangrijk aspect van film vergeten, namelijk dat je ook een verhaal vertelt. Een gemiste kans want potentieel heeft The Jacket zeker.
Jarhead Neem een snufje Full Metal Jacket, de decors van Three Kings en nog een beetje Apocalypse Now en je krijgt een aardig idee van hoe Jarhead in elkaar zit. Het machismo van de mariniers en de saaiheid van de eerste Golfoorlog staan hier haaks op elkaar. De stoere soldaten weten van gekkigheid niet meer hoe ze zichzelf moeten vermaken in de eindeloze woestijn. Ze hebben na dagen wachten nog geen schot gelost en doden de tijd met marsen door het zand te maken. En met water drinken.
Sam Mendes (American Beauty) weet wederom een film te maken die eindeloos voort lijkt te kabbelen maar waar de onderhuidse spanning zo groot is, dat je toch geboeid blijft kijken. De sterk spelende Jack Gyllenhaal (Donnie Darko) neemt de kijker mee op zijn ‘tour of duty’ en komt tot de constatering dat hij absoluut niet weet wat hij daar doet.
Als de oorlog opeens gewonnen blijkt, gaan de mannen weer naar huis als helden zonder te weten waarom ze gehuldigd worden. Zij zijn een illusie armer maar de kijker een mooie filmervaring rijker.
Jay and Silent Bob strike back Jay en Silent Bob zijn de figuren die al eerder in de films van Kevin Smith te zien waren zoals Dogma en Chasing Amy. Nu krijgen ze de kans om de hoofdrollen te spelen in hun eigen film. Dit is zeker één van de grappigste films die ik in tijden heb gezien. De film zelf deed me veel denken aan 'Beavis and Butthead Do America': de humor is vaak ontzettend melig en ook hier dient een reis als de kapstok waar de grappen aan opgehangen worden. Een leuke running gag in deze film zijn de talloze verwijzingen naar andere films en de vele cameo's van acteurs, actrices en regisseurs die zichzelf of een andere rol spelen. Vooral Ben Affleck is hier erg goed. Het einde van de film speelt zich af in de studio's van Hollywood en daar mogen vele acteurs en regisseurs als Wes Craven en Gus van Sant opdraven. Het verhaal zelf stelt niet zoveel voor maar dat geven de twee 'helden' zelf ook van harte toe: 'Script? Script? Zit er een script in deze film?!'. Als je niet van de humor van Jay en Bob in de vorige films waar ze optraden houdt, moet je deze film niet gaan kijken. Als je er wel van houdt (en dat deed ik) dan moet je deze film zeker gaan kijken. Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen deze film vreselijk slecht vinden maar ik heb bijna de hele film in een deuk gelegen. Als je er toch niks aan vindt, dan kun je altijd nog zoveel mogelijk verwijzingen naar andere films proberen te ontdekken.
Jeepers Creepers Er is ongetwijfeld een paar miljoen dollar uitgetrokken om de horrorfilm Jeepers Creepers te maken. Voor dat geld hadden een heleboel arme kindjes eten kunnen krijgen. Voor mijn part had de regisseur van dat geld een paar kilo coke gekocht en dat in één weekend er doorheen gejaagd: dan had tenminste nog één iemand plezier gehad van dat geld. Wat er nu mee is gedaan is een film gemaakt waar de honden geen brood van lusten. Je moet bijna bewondering hebben voor iemand die zó'n wangedrocht heeft bedacht want veel slechter dan dit kan bijna niet. De hoofdrolspelers zijn zó irritant dat je bijna hoopt dat ze snel afgemaakt worden en het einde is zo slecht dat de toch al beroerde film als een nachtkaars uitgaat. Er wordt geprobeerd angst te creëren maar de enige angst die ik heb is de gedachte dat er al aan een vervolg op deze bagger wordt gewerkt.
Jersey Girl Kevin Smith is een regisseur die ik al langer volg dan vandaag en ik geef direct toe: ik ben een fan. Na zijn vijf films die in New Jersey spelen (Clerks, Mallrats, Chasing Amy, Dogma en Jay and Silent Bob Strike Back) was Smith van plan iets anders te maken. Dat werd Jersey Girl. Ben Affleck speelt zijn zoveelste hoofdrol in een film van Kevin Smith en ten tijde van het draaien was zijn liefje Jennifer Lopez ook nog in beeld. Nu is Smith wel goed maar niet gek. JHo blaast dan ook al na elf minuten en vijftig seconden haar laatste adem uit. Go Kevin! Lopez gaat in de film dood bij het bevallen van haar dochtertje. Na haar dood moet yup Affleck het alleen opknappen en hij komt erachter dat zijn snelle baan en een poepende baby niet samen gaan. Na zijn ontslag komt hij met zijn baby bij zijn vader in een slaperig voorstadje terecht. Zonder zijn baan, vrouw en directe toekomst kabbelt het leven voort en kleine Gertie wordt ouder. De typische Smith-humor is weer overal aanwezig maar niet zo dwingend als in vorige films. Ben Affleck laat zien dat hij best een goede acteur kán zijn maar de ware verrasing is zijn filmdochter: Raquel Castro. Als Affleck de plaatselijke videodame tegenkomt (gespeeld door de erg grappige Liv Tyler), zal uiteindelijk alles nog goed komen zoals het in een romatische komedie hoort. Smith levert weer een vermakelijke film af maar wie een Clerks 6 verwacht, kan beter een andere film gaan kijken. Voor een romatisch avondje uit, is Jersey Girl zeer geschikt.
Joy Ride De sneak in Apollo was voor het eerst uitverkocht en dat kwam waarschijnlijk doordat veel mensen hoopten dat Harry Potter zou draaien (die overigens niet in de sneak te zien zal zijn maar dat was niet op alle filmsites aangekondigd). Nu kreeg de zaal echter een ijzersterke thriller te zien van John Dahl (o.a. Rounders): Joy Ride. Het verhaal doet sterk denken aan : een aantal jongeren begaat een fout die hen in de vorm van het slachtoffer achtervolgt. In dit geval houden twee broers via een bakkie een trucker voor de gek en lokken hem naar een motelkamer waar hij een mooie blondine verwacht. Vanaf dat moment heeft hij maar een doel voor ogen: wraak nemen op de twee broers. Met zijn truck achtervolgt hij hen door een aantal staten en net op de momenten dat ze denken van hem af te zijn, duikt hij weer op en begint de terreur weer. De film weet de spanning erg goed vast te houden en de twee hoofdrolspelers groeien tijdens de film in hun rol. Het einde is een prachtige climax en doet vermoeden dat er al aan Joy Ride 2 gewerkt wordt.
Just Like Heaven In Just Like Heaven krijgt Reese Witherspoon, een workaholic in een ziekenhuis, een ongeluk. Alleen: ze beseft het zelf niet. Dus als er maanden later opeens een nieuwe huurder in haar appartement komt, denkt ze met een insluiper te maken te hebben. Hij laat zich echter niet verjagen en probeert haar ervan te overtuigen dat ze ‘niet echt’ is.
Deze gimmick is al redelijk uitgemolken onderhand en normaal zou de film na vijf minuten de eerste geeuwen veroorzaken. Maar door het uitstekende spel van de hoofdrolspelers en de komische momenten, blijft Just Like Heaven tot het eind toe genieten. Het zal bij een 'romcom' als deze geen verrassing zijn dat er een happy end komt. Maar dat geeft niks: happy is wat je wordt na deze leuke(!) film.
K-19 K-19 is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en gaat over een Sovjet-onderzeeër in 1961 die een ongeluk krijgt en waardoor de kapiteins (Harrison Ford en Liam Neeson) en de bemanning voor een aantal moeilijke beslissingen komt te staan. Het probleem met waargebeurde verhalen is dat ze zelden zo spectaculair zijn als een verzonnen verhaal. Dat is hier ook het manco want de spanning is zelden echt hoog en het tempo ligt over het algemeen zelfs erg laag. De film is een eerbetoon aan de moedige bemanning en daarin slaagt men maar of het publiek het geduld kan opbrengen is een ander verhaal, want de film had best een kwartiertje korter kunnen duren.
Kill Bill Volume 1 Kill Bill is ultra-Tarantino op speed. Alle invloeden uit West en Oost worden aangeboord om de film vorm te geven en hoewel het een stylistisch allegaartje is geworden, doet dit niks af aan de film. De actie is over the top, de personages lekker dik aangezet en de vormgeving om je vingers bij af te likken. Dit is een film die je eerst twee keer moet zien en dan beeldje voor beeldje nogmaals. Zijn er minpunten? Ja: hij is in twee delen. Deze film heeft zo'n strakke spanningsboog dat hij in één keer gekeken moet worden. Maar toch absoluut een aanrader! Overigens niet voor mensen met een zwakke maag: het bloed spuit letterlijk in het rond en de ledematen vliegen de acteurs om hun eigen oren. 4 maart 2004 komt deel 2 uit.
Kill Bill Volume 2 Van het gestileerde Japan, duiken we in deel 2 in de wereld van de redneck prairie. Uma Thurman hakt er met haar zwaard weer vrolijk op los en Tarantino strooit met nog meer heerlijke details voor de filmfreak om te ontdekken. De typische Tarantino-shockscène is uiteraard weer aanwezig en draait nog harder je maag om dan Het Oor in Reservoir Dogs. De fotografie is net als in deel 1 meer dan verzorgd en de soundtrack, altijd belangrijk bij een Tarantino, is goed verzorgd. Een typische Tarantino? Zeker, en daarom goed! Maar als hij op DVD uitkomt: gewoon deel 1 en 2 achter elkaar kijken.
King Kong Wie Lord of the Rings heeft gezien, weet dat Peter Jackson niet bepaald vies is van een beetje spektakel. Dat hij in LOTR de computer goed heeft leren gebruiken, helpt in het geval van King Kong erg goed. Want de aap ziet er levensecht en angstaanjagend uit. Vooral in close-ups is te zien hoe zeer de techniek de perfectie benadert.
Dat gezegd hebbende, komen we bij de film zelf. De eerste vijf kwartier(!) gebruikt Jackson om zijn verhaal op te zetten. We zien een prachtig decor van het New York van de jaren '30, we ontmoeten de hoofdrolspelers in de vorm van een over-lijken-regisseur, een onzekere actrice en een eerlijke moedige schrijver. Heel leuk en mooi gedaan maar vijf kwartier is echt te lang.
Gelukkig vertrekt de filmploeg dan naar een eiland waar de tijd heeft stilgestaan en de holbewoners en dino's nog vrolijk rondrennen. Hoewel vrolijk; vanaf de eerste stap op het eiland gaat alles mis en vallen in de chaos elke vijf minuten wel een paar bloedige slachtoffers. Terug in New York is de aap ook meegekomen en mist hij Naomi Watts, de actrice op wie hij verliefd is geworden. De afloop mag bekend zijn en de beelden vanaf het Empire State Building zijn adembenemend.
Na drie uur spektakel krijgt het publiek eindelijk rust en kan het een traantje wegpinken om de arme aap. Jackson is het gelukt om een bekend verhaal verrassend te brengen en tegelijk een nieuwe stap te zetten in de filmevolutie. Dat hij hiervoor drie uur nodig heeft, is wat overdreven maar het is hem meer dan vergeven.
Kingdom of Heaven Is er een betere manier om dodenherdenking te vieren dan naar een film te gaan over één van de meest bloedige episodes uit de wereldgeschiedenis? Ik dacht het ook niet en daarom stond gisteren Kingdom of Heaven op het programma. In het kort: het is is het jaar 1183 en Orlando Bloom speelt Balian van Ibelin (die overigens echt bestaan heeft). Hij wordt uitgenodigd om op kruistocht te gaan om zijn zonden weg te wassen in Jeruzalem. Daar raakt hij verzeild in een conflict met de plaatselijke machthebbers, fanatieke Tempeliers, melaatse koningen en nog wat lokale schonen. Als de Saraceense heerser Saladin voor de poorten van Jeruzalem verschijnt, helpt hij de stad te verdedigen.
Ik geef toe: ik was erg bevooroordeeld voor ik naar deze film ging. Dat heeft te maken met de combinatie van regisseur Ridley Scott en historische films. Al eerder heeft hij in Gladiator en Black Hawk Down laten zien dat hij de historische nauwkeurigheid zonder veel problemen opgeeft voor meer actie. Daar heb ik verder niet veel problemen mee ware het niet dat Scott zijn films wel als historisch verantwoord neerzet. Dat zijn ze niet. Als u dus wat over de kruisvaarders of de kruistochten wilt weten, lees dan eens een boek (zoals deze aanrader).
Na dit moralistische lesje van uw redacteur is het tijd voor de film zelf. Qua actie zit het allemaal goed in elkaar: dat kun je wel aan de regisseur overlaten. Het verhaal wordt wel wat hak-op-de-takkerig verteld en de onvermijdelijke liefdesgeschiedenis is compleet overbodig. Toch is dat het grootste probleem niet. Mijn probleem is vooral Orlando Bloom. Deze jongeman die boven menig meisjesbed hangt, wordt de laatste tijd vaak gecast in avontuurlijke heldenrollen (Lord of the Rings, Troy, Pirates of the Caribbean) maar mijns inziens volledig onterecht. Met zijn jongenskop en zachte trekken overtuigt hij helemaal niet als ruwe held. Als de elf Legolas in LOTR kon het er nog net mee door maar deze koorknaap als ijzersmid die en passant even een leger uit de grond stampt? Nou nee.
Dit zoveelste werkje van Ridley Scott is er wederom eentje voor de kijker die niet wil nadenken en die alleen maar actie en avontuur wil. Daarmee is deze film van hetzelfde niveau als de zoete bak popcorn die de dame naast me naar binnen aan het proppen was. Eentje voor de DVD.
Kiss of the Dragon Kiss of the Dragon is de nieuwste film van en met de Chinese acteur Jet Li. Ik kan nu de bekende kwalificaties weer uit de kast halen: onmogelijke vechtscènes, slap verhaal, etc. Op deze film is dat ook wel van toepassing: het verhaal is niet sterk, de afloop is na één minuut al duidelijk en de rollen zijn belachelijke stereotypen (mysterieuze Chinees, arrogante Fransman, 2 meter lange vechtmachine met Duits accent enz.). Maar waarom heb ik me dan toch 100 minuten vermaakt? Dat komt omdat de vechtscènes namelijk fenomenaal zijn. Waar Jacky Chan in Rush Hour 2 toch voornamelijk de nadruk legt op het komische in zijn vechten, is Jet Li serieus, bloedserieus. En dat bloed spat er dan ook af. Mensen worden vlak voor de camera doorboord, doormidden gesneden, hun nek gebroken (let op het geluidseffect!) of uitgeschakeld met een biljartbal (de volle zaal kwam niet meer bij). De een-na-laatste scene met iemand met een wat hoge bloeddruk is daarbij de climax die het zevenjarige jongentje dat voor mij zat, niet snel zal vergeten.
Kiss kiss, bang bang Robert Downey jr. was de afgelopen paar jaar meer in het nieuws door zijn drugs- en drankproblemen dan door zijn acteerprestaties. Helaas, want in Kiss Kiss, Bang Bang bewijst hij dat hij nog steeds een geweldige acteur is. Zijn timing in de flitsende dialogen is perfect en hij krijgt nog steeds de lachers op zijn hand door alleen maar in de camera te kijken.
In deze film volgen we Downey die als dief naar Hollywood vlucht en daar wordt aangezien voor acteur. Hij gaat stage lopen bij detective 'Gay Perry', een rol die Val Kilmer vreemd genoeg op het lijf geschreven lijkt. Wat volgt is een betrekkelijk standaard misdaadverhaaltje. Maar door de manier van filmen, editing en de vermakelijke manier van vertellen door Downey jr., stijgt de film boven zichzelf uit.
Absoluut een aanrader!
League Of Extraordinary Gentlemen League Of Extraordinary Gentlemen is een avonturenfilm zoals ze in vooral in de jaren '80 met titels als Indiana Jones en Back to the Future zeer populair waren. Hier is echter ook een wat intellectuere draai geprobeerd door bekende literaire namen toe te voegen: Tom Sawyer, Dorian Gray, Dr. Jeckyll en Mr. Hyde, Captain Nemo etc. De film is zeker net zo vermakelijk als de bekende jaren '80 films en de decors zijn mooi gemaakt. Het enige probleem is dat deze film zichzelf veel te serieus neemt. Wat meer humor had de film beter gemaakt. Maar ik heb me geen moment verveeld!
Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events Deze film kan gigantisch de mist ingaan om twee redenen: het is een verfilming van een populaire boekenreeks en Jim Carrey speelt mee. De boeken heb ik niet gelezen dus met gekibbel van de fans kan ik niks. Met Carrey wel. Het is bij hem altijd alles of niks: of hij is geweldig of je zit je anderhalf uur kapot te ergeren. In deze film is hij echter goed op zijn plaats.
Als Count Olaf neemt hij de 'zorg' op zich voor de wezen Klaus, Violet en Sunny (die allemaal erg goed gecast zijn). Hun ouders, een excentriek echtpaar, zijn omgekomen bij een verdachte brand. De kinderen zijn niet minder bijzonder en hebben al hun talenten nodig om Olaf van hun lijf te houden die achter de erfenis aan zit.
Dit verhaal speelt zich af tegen een prachtig somber decor vol met vreemde mensen, bijzondere huizen en meer vrolijke narigheid. Lemony Snicket is terecht genomineerd voor Oscars voor art direction en make-up. Het sarcastische donkere sfeertje in de hele film is prachtig. Bekijk in dat kader ook vooral de site! Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events is het kijken meer dan waard.
Life as a house Life as a House is een onvervalste tearjerker in de traditie van On Golden Pond en The Horse Wisperer. In die laatste film speelt Kristen Scott Thomas mee die ook hier een hoofdrool heeft. Kevin Kline speelt de arme zieke man en zijn zoon (die begint als een onvervalste Marilyn Manson bad boy) wordt gespeeld door Hayden Christensen. Life as a house is een film voor de doelgroep die eerder genoemde films erg fijn vind en graag met een doos tissues op schoot wil kijken maar ik hoor daar dus niet bij. In zijn genre is het een redelijk tot goede film maar het tempo lag zó laag dat ik bijna in slaap viel. Van Hayden Christensen is het te hopen dat hij van zijn volgende projecten iets beters maakt want hij wordt in de komende Star Wars-films Anakin Skywalker alias Darth Vader. Hier heeft hij zichtbaar moeite om zijn tranen tevoorschijn te persen.
Un long dimanche de fiançailles Audrey Tautou speelde de sterren van de hemel in Amélie, dat leuke verhaal met dat leuke meisje. Audrey dus. In 'Un Long Dimanche de Fiançailles' speelt ze weer een leuk meisje (misschien ís ze het wel gewoon?) dat op haar verloofde wacht. Die is echter gaan vechten in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog en sindsdien vermist. Ondanks berichten dat hij inmiddels dood is, gaat Audrey toch op zoek. De uitkomst is vanaf minuut één voorspelbaar maar heeft toch een aparte twist.
De wereld van Audrey wordt weer bevolkt met aparte mensen. Maar daarmee eindgt de vergelijking met Amélie nog niet. Het verhaal wordt ook weer met veel zijwegen verteld. De aankleding van het Frankrijk en Parijs van net na WO I is fantastisch gedaan. Ook de veldslagen van de Grote Oorlog zijn zeer realistisch uitgevoerd en verdienen eigenlijk een eigen film.
Na afloop blijf je zitten met hetzelfde gelukkige gevoel dat ook na Amélie blijft hangen. Een toppertje dus!
Long Time Dead Een stel tieners doet een eng spelletje, ze roepen daarmee een duivel in de wereld en ze worden één voor één afgeslacht. Sounds familiar? Long Time Dead is de zoveelste in het tiener-slasher-genre en er is dan ook niks origineels te vinden in deze film of het moet zijn dat de acteurs nu allemaal Engelsen zijn. Rechtstreeks naar de video is nog teveel eer voor deze belediging van het filmminnende publiek.
The Lord of the Rings 1: The Fellowship of the Ring Eindelijk was het dan zover: The Lord of the Rings. Vol verwachting klopte ons hart en we werden bepaald niet teleurgesteld. Vanaf het allereerste moment zijn de beelden overweldigend. De panoramische landschappen zijn waanzinnig mooi om te zien, de effecten, decors en aankleding fantastisch en het verhaal wordt vol vaart verteld. De hoofdpersonen zijn perfect gecast en komen geloofwaardig over. Er zijn eigenlijk nauwelijks woorden te vinden om deze film te beschrijven. Het is zo'n totaal-ervaring want bijna alles zit er in en wordt zó mooi in beeld gebracht. Bijna elk shot zou een kunstwerk op zich kunnen zijn. De verschillende locaties zijn uiterst realistisch en gedetaileerd in beeld gebracht, evenals het uiterlijk van de verschillende (fantasie)acteurs. Aan het eind van de film, denk je maar één ding: hoe kan ik nog een jaar geduld opbrengen tot het tweede deel komt?? Dit is zeker een film die ik nog eens ga kijken omdat ik de eerste keer het idee had dat ik nog veel dingen over het hoofd heb gezien. Is er dan werkelijk geen enkel kritiekpunt te geven? In ieder geval erg weinig.
Lord Of The Rings 2: The Two Towers Vol verwachting klopte ons hart voor deel 2 van de trilogie. Voor wie deel 1 niet gezien heeft, is het aan te raden dat wel te doen anders is deel 2 niet te volgen. Waar The Fellowship vooral een inleiding op het verhaal was, is The Two Towers gericht op de eerste grote slag tussen goed en kwaad, en hoe het de leden van de Fellowship verder vergaat. De stemming is veel donkerder dan in deel 1 en de karakters maken een sterke ontwikkeling door die de trilogie ten goede komt. De special effects zijn nóg indrukwekkender dan in deel 1 en het laatste uur zit je op het puntje van je stoel met de grote veldslag. Een geweldige ervaring weer en alweer de frustratie bij de aftiteling dat je een jaar moet wachten op deel 3.
The Lord Of The Rings 3: The Return Of The King The journey has ended. En wát voor een einde! RotK is verreweg de beste van de trilogie en alle verhaallijnen komen weer bij elkaar in een knallende finale. Veldslagen zoals ik ze nog nooit op het witte doek heb gezien, prachtig acteerwerk van alle acteurs en speciaal van Sean Austin die een geweldige Sam neerzet. Dat regisseur Peter jackson soms het boek niet helemaal volgt mag hem vergeven zijn, want hij zet hier zijn magnum opus neer en het resultaat is zeer indrukwekkend te noemen. De decors zijn weer realistisch en imponerend als altijd en de 'human touch' is nergens vervelend maar zeer ontroerend te noemen. De soundtrack van Howard Shore is het puntje op de fabuleuze i. Rotk is drie uur en twintig minuten genieten en drink niet teveel want er zit geen enkel saai wc-moment in. Eén minpunt....het is nu afgelopen....!
Lord of War "Eén op de twaalf mensen heeft een wapen. De enige vraag is: hoe bewapenen we de andere elf?" Rond die openingszin draait Lord of War. Hoofdrolspeler Nicolas Cage speelt een heerlijk cynische wapenhandelaar die van de ene brandhaard naar de andere reist om zijn goederen te verkopen. Dat levert grappige situaties op in het voormalige Oostblok dat hij zo'n beetje leegkoopt. Schrijnender wordt het in West-Afrika als hij daar gedrogeerde kleine jongens met zijn AK-47's rond ziet lopen.
De harde ijzervreter krijgt dan ook last van zijn geweten en probeert uit het wereldje te ontsnappen. Daar zijn sommige dictators wat minder enthousiast over en langzaam wordt hij weer teruggetrokken. De jacht van een Interpol-agent op hem verandert daar niks aan. Het is juist die confrontatie die ook het publiek weer bij de les trekt: dit is geen fictie, zo worden oorlogen mogelijk gemaakt.
Een leuke afwisselende film met Cage in een prachtig sarcastische hoofdrol.
Lundi Matin In het kader van het 36MM-filmuitje werd Lundi Matin bezocht. In het kort draait het om Vincent, fabrieksarbeider, die de dagelijske sleur zat is en op stel en sprong verdwijnt naar Venetië. Daar sluit hij vriendschap met Michel maar ontdekt dat diens leven als fabrieksarbeider net zo uitzichtloos en sleurderig is als het zijne, ondanks dat deze in Venetië woont. Als Vincent na enkele weken weer terugkeert, komt hij erachter dat alles nog hetzelfde is en zijn afwezigheid nauwelijks van invloed is geweest. Regisseur Ioseliani laat het leven zien zoals het is: alledaags en niet avontuurlijk. Door de afwezigheid van lange dialogen, de traagheid van vertellen en filmen, het gebrek aan informatie over de hoofdfiguren (van slechts enkelen wordt de naam duidelijk) en door het vermijden van close-ups, wordt het moeilijk met de hoofdpersonen te identificeren. Maar door de herkenbare sleur van het dagelijkse leven wordt de kijker gedwongen Vincents leven als metafoor voor het leven an sich te zien. Tja, leuke constatering maar wat we er verder mee moeten?
Madame Satâ Tot mijn verrassing draaide de normale sneak niet (waar ik vaak naar toe ga) dus ben ik op goed geluk de eerste de beste film gaan kijken die in Lumen draaide. Dat bleek Madame Satâ te zijn. Het verhaal gaat over Joao in het Brazilië van de jaren '30 van de vorige eeuw. Hij wil beroemd worden in de theaterwereld en geaccepteerd worden voor wie en hoe hij is. Zijn eerste stappen op het theatergebied worden gevolgd alsmede zijn eerste succes met een optreden als travestiet. Wanneer hij vervolgens een homohater doodschiet komt hij voor de zoveelste keer in de gevangenis maar hij zal uitgroeien tot een bekend artiest. De beelden zijn warm, kleurig, wervelend en af en toe (bewust) vaag geschoten. Het verhaal is echter aan de magere kant en het is erg moeilijk sympathie op te brengen voor het relnichterige gedrag van de hoofdpersoon. Enigszins teleurstellend.
The Man Who Wasn't There De nieuwe film van de broers Coen is stilistisch een hoogtepunt in hun oeuvre. Geheel in zwart-wit en met prachtig gebruik van licht en schaduw weten zij de sfeer van de klassieke film noir op te roepen. Het verhaal draait om een kapper die eigenlijk iets heel anders met zijn leven wil maar dat niet voor elkaar schijnt te krijgen. Dan krijgt hij eindelijk die kans maar alles gaat totaal mis (een terugkerend thema bij de Coens). Het sneak-publiek zat echter duidelijk niet te wachten op een zwart-wit film die geen hoog tempo had, geen hippe soundtrack en ook nog eens een voornamelijk zwijgende hoofdpersoon (een in mijn ogen perfect gecaste Billy Bob Thornton): het was één al gesteun en gekreun om me heen en er werd zelfs gejuicht toen hij klaar was. Voor mij onbegrijpelijk want ik vind het één van de betere Coen-films. Niet zo goed als The Big Lebowski wellicht maar toch een aanrader.
Match Point De nieuwe film van Woody Allen draait om de voormalige tennisprof Chris Wilton. Deze weet zich na zijn carrière handig in de Britse upperclass te werken door met de juiste mensen om te gaan en een relatie te beginnen met de dochter van een rijke zakenman. Alles loopt op rolletjes tot hij de verloofde van zijn zwager ontmoet: de enigszins labiele Nola. Die wakkert in hem een verlangen naar de verkeerde dingen aan. Voor hij het beseft heeft hij zich zo in de nesten gewerkt dat een drastische oplossing nog de enige uitweg lijkt.
De film kabbelt in een gestaag tempo door dat zo kenkerkend is voor veel van de upperclass-films. Dat Chris en Nola duidelijk niet in dit milieu thuishoren, blijkt alleen al uit de vurigheid van hun geheime relatie. Alleen als zij bij elkaar zijn, gaat de film opeens in een stroomversnelling. Het vlakke tempo slaat helaas ook over op de meeste acteurs en actrices. Het is allemaal zo mak dat het niet lukt om iets voor de hoofdrolspelers te voelen.
Als de film aan het eind even lijkt op te leven, blijkt dat zelfs die schok weer verdwijnt in een high tea met wat gebakjes. En zo pruttelde het leven door.
The Matrix Reloaded Reloaded is het vervolg op één van mijn favoriete films van de jaren '90 en daardoor waren de verwachtingen hoog gespannen. Van het begin tot het eind knalt de actie van het scherm af, en waar deel één vele actie-vernieuwingen liet zien, gaat Reloaded verder door deze uit te bouwen, te vernieuwen of nog spectaculairder te maken. Helaas: de (vaak verbluffende) actie-scenes gaan ten koste van het verhaal wat ronduit mager is. Ook zitten er volkomen overbodige zaken in die zich vooral in Zion afspelen, zoals een dansfeest en de relatie tussen Morpheus en andere leiders. De filosofische verhaallijntjes zijn te zwak uitgewerkt, daardoor soms niet te volgen en halen de vaart uit de film. Reloaded is te duidelijk een deel van twee vervolgfilms op een geniaal origineel. Dit is een film om twee keer te kijken want ik had het gevoel dat ik nogal wat gemist had aan het eind.
The Matrix Revolutions Vol verwachting klopte mijn hart voor deel 3 van de trilogie van de broertjes Wachowski. Waar deel 1 baanbrekend was en deel 2 duidelijk een middenfilm 9die ik veelbelovend vond), was ik zeer benieuwd naar deel 3. Volgens de regisseurs zelf de film waar alles duidelijk zou worden en wat de finale van het epos was. Finale? Een uitdovende kaars! Wat viel me dit tegen zeg. I.p.v. antwoorden verliest het verhaal zich in de gekste bochten om maar tot een eind te komen. Dat de actie en cameravoering geweldig was, is een pluspunt, maar laten we eerlijk zijn: dat weten we nu wel van de Matrix en ik verwacht ook niks minder. Wat ik zeker verwacht is een sterk verhaal waar alle losse eindjes aan elkaar worden geknoopt. Niet dus. Matrix 3 is een artistieke draak geworden waar alles draait om de actie en waar het verhaal er één is van "we houden het lekker vaag, dan lijkt het vast interessant". The Matrix had een beter einde verdiend.
Million Dollar Baby De grote Oscarwinnaar van afgelopen week en voer voor veel discussie (zie een eerder stukje): Million Dollar Baby. We krijgen een sympathiek stukje trailer trash te zien, gespeeld door Hillary Swank. Ze wil graag bokser worden en na wat aandringen door haar en assistent Morgan Freeman wil de nurkse trainer Clint Eastwood het wel doen. Ze blijkt een natuurtalent en binnen de kortste tijd vecht ze voor de wereldtitel tegen onze eigen Lucia Rijker. Tot zover is het aardig maar nooit goed genoeg voor een Oscar.
Tijdens het titelgevecht krijgt Swank echter een ongeluk en verandert van een stoere vechtster in een treurend kasplantje. Clint treurt mee, huilt Grote Mannen-tranen en vervult uiteindelijk haar laatste wens. Morgan Freeman speelt als warme donkere voice-over een bescheiden maar wel doorslaggevende rol op de keerpunten in de film.
Million Dollar Baby is geen film die je op het puntje van je stoel doet zitten. Ook zijn er geen adrenaline verhogende vechtscènes. Wat je echter wel krijgt, is waarom deze film terecht een aantal Oscars gekregen heeft: uitgediepte personages, geloofwaardige emoties en prachtige acteerwerk. Geen film voor de lollige zaterdagavond maar wel één om te gaan zien. En dat geldt zeker voor de hysterische mensen die dit een propagandafilm vinden voor euthanasie: die hebben hem vermoedelijk niet eens gezien.
Minority Report Dit wordt ongetwijfeld mijn eigen minority report. Waar iedereen lyrisch is over de nieuwe Spielberg, heb ik toch wel wat kanttekeningetjes. Het verhaal gaat over een door Tom Cruise geleide anti-misdaad-unit die via drie helderzienden een misdaad kan zien voordat hij gepleegd wordt. Alles ziet er erg goed uit: de special effects, de decors, het idee van het verhaal, de tijdparadoxen etc. Toch is er een aantal zaken die ik niet goed vond: ik miste elke spanning in het verhaal en de personages worden zó koud neergezet dat ik me totaal niet kon inleven in hun karakters. Een duidelijke gemiste kans.
Morlang Morlang was de verrassende sneak preview in Apollo. Ik had vooraf deze Nederlandse film nog nergens genoemd zien worden op de verschillende sneak-sites en had dus geen idee wat ik kon verwachten. De film (die gebaseerd is op ware gebeurtenissen) speelt zich voornamelijk af in Ierland en (het niet bij naam genoemde) Rotterdam. De hoofdrolspeler is de kunstschilder Julius Morlang en de enige andere rollen die van belang zijn worden gespeeld door zijn vrouw, zijn nieuwe vriendin, zijn agent en een concurrerende kunstschilder. In het begin van de film, is het nauwelijks duidelijk waar het verhaal naar toe gaat en lijkt het vooral om mooie camerashots te gaan die de emoties van de personen moeten verbeelden. Als de film, via een aantal flashbacks, verder gaat, wordt het plot steeds duidelijker en intrigerender. In het laatste kwartier vallen alle stukjes uit de film op hun plaats en begrijp je eindelijk waar het nu om draaide. Een groot nadeel van deze film is dan ook dat je veel te lang moet wachten tot het plot duidelijk wordt. In het begin komt er maar geen vaart in de film en het gezucht en gegaap om mij heen was dan ook een slecht teken. Helaas bleek dit voor veel mensen zwaarwegend in hun eindoordeel na afloop en de kritiek was vernietigend. Toch is deze film de moeite waard om te zien, maar ga er niet heen zonder vooraf geïnformeerd te zijn over het verhaal!
Mr. and Mrs. Smith Mr. and Mrs. Pitt doen samen de film Prizzi's Honor uit 1985 nog eens dunnetjes over. Beiden zijn huurmoordenaars en weten dat niet van elkaar. Maar dan opeens hebben ze elkaar letterlijk in het vizier en is er heel wat huwelijkstherapie voor nodig om dit beschadigde vertrouwen te herstellen. Dat ze daarbij de opdracht van hun bazen krijgen om elkaar uit de weg te ruimen, helpt dan niet echt.
Brad Pitt en Angelina Jolie zijn een goed stel naast elkaar. Pitt met zijn bekende nonchalante Mr. Cool en Jolie tuit haar lippen nog eens extra voor haar onderkoelde Mrs. Smith. Klein minpuntje is dat ze allebei vooral leuk acteren en niet echt leuk zijn. Maar buiten dat zit het verhaal gelikt in elkaar, zijn er twee mooie mensen te zien en is de actie ook prima te verteren.
Misschien geen topper maar wel lekker vermaak met het verstand op nul.
Mulholland Drive Wat je vooral niet moet doen bij Mulholland Drive is proberen enige logica in de film te vinden. Je raakt gegarandeerd in de war en uiteindelijk snap je er helemaal niets meer van. Dit gebeurde bij mij ook en pas na lang nadenken na het zien van de film, kwam er enige lijn in mijn gedachten. In een andere recensie las ik dat Mulholland Drive het best omschreven kan worden als een droom. Dat lijkt me inderdaad een treffende omschrijving: de chaos, de door elkaar lopende beelden en personages, het ontbreken van een rode draad, alles is te vergelijken met dromen die ook als georganiseerde chaos overkomen. Het koste me veel moeite om nu te beslissen of ik dit nu een goede of slechte film vind, maar uiteindelijk vind ik het vooral een enorm fascinerende film. Zelfs al vind je er niks aan (zoals degene met wie ik naar de film was geweest) dan nog is het de moeite van het bekijken waard.
Munich Hoe ver ga je als democratisch land om de moordenaars van je volk te straffen? En hoe ver ga je als jonge vader om ver weg van je gezin in dienst van je regering anderen te vermoorden? Met deze vragen confronteert Steven Spielberg ons in zijn nieuwe film: Munich. Het verhaal mag bekend zijn: na de aanslagen bij de Olympische Spelen van München neemt Israël wraak door de verschillende Palestijnse leiders uit te schakelen.
In het lange verhaal dat Spielberg laat zien, gaat het niet om de actie of de moorden op zich. Dit zijn soms nagelbijtende gebeurtenissen maar de kern van het verhaal draait om de groep mannen die de acties uitvoeren. Hoe gaan ze met elkaar om, hoe kunnen ze leven als moordenaars, hoe proberen ze te ontkomen aan wraakacties van de Palestijnen? De hoofdpersoon, gespeeld door Eric Bana, begint als groentje en eindigt als paranoïde verbitterde man weggevlucht uit zijn land.
De film duurt lang maar is door de uitdieping van de karakters zelden saai of langdradig. De twijfels en nuances in de eeuwenoude strijd tussen joden en palestijnen worden heel treffend verbeeld. Een mooie afgewogen film die tot nadenken stemt.
Napoleon Dynamite Het gebeurt niet vaak dat ik naar een Award Show zit te kijken en dat de grote winnaar iemand is waar ik nog nooit van heb gehoord. U voelt hem al aankomen: het is nu wel gebeurd. De show in kwestie was de MTV Movie Awards 2005 en de onbekende winnaar was Napoleon Dynamite. Dat de film mede gemaakt is door MTV zal wel iets geholpen hebben bij het winnen van de prijzen.
Het verhaal draait om de titelfiguur (ja, hij heet echt zo) en zijn leven in een provinciaal stadje in Amerika. Napoleon een nerd noemen is een belediging voor andere nerds. Hij is de grootste sufkut die ik ooit een hoofdrol heb zien spelen. Volledig opgaand in zijn eigen wereldje van getekende fantasiebeesten en superhelden is hij het buitenbeentje van de school. Zijn aan chatten verslaafde broer en zijn oom die een tijdmachine zoekt om naar 1982 terug te kunnen, maken de familie compleet. Als er een nieuwe jongen, Pedro, op school arriveert die veel op Napoleon lijkt, besluiten ze samen campagne te voeren om Pedro klaspresident te maken.
Napoleon Dynamite mist de slapstick van Revenge of the Nerds (gelukkig!!) en is niet echt wat je noemt een snelle actiefilm. Het suffe leven van de hoofdpersoon komt aardig in beeld en de andere acteurs doen best aardig hun werk. Er zitten een paar hoogtepuntjes in de film zoals het dansje dat Napoleon heeft ingestudeerd voor de verkiezingsavond en de transformatie van zijn onnozele broer tot gangster-rapper. Deze maken de film net uit te houden maar als je geen zitvlees hebt of niet bent uitgeslapen, zou ik er even mee wachten. Het is overigens nog niet bekend wanneer en of hij in Nederland gaat draaien.
No man's land This film isn't about the war in Yugoslavia, this IS the war in Yugoslavia. Een dergelijke kleine verandering van de woorden van Francis Ford Coppola is zeer van toepassing op deze indrukwekkende film. De drie partijen in het conflict (Serviërs, Bosniërs en de VN-"Smurfen") komen in dit werk naar voren en de regisseur geeft een correct beeld van hun verhoudingen. Hij kiest geen good guys en bad guys, wat in Amerikaanse oorlogsfilms vrijwel standaard gebeurt. Zowel de Serviërs als Bosniërs hadden schuld in het conflict en de zogenaamde neutrale VN'ers laat hij erg goed in al hun onmacht zien. De climax van de film is dan ook erg goed getroffen en laat je met een verslagen gevoel achter. De totale waanzin van deze oorlog heb ik nog niet eerder zo goed verbeeld gezien.
Ocean's Eleven The Hottest Thing in Hollywood Steven Soderbergh heeft voor zijn nieuwe film een behoorlijke sterrencast weten te verzamelen met o.a. George Clooney, Brad Pitt, Matt Damon, Andy Garcia en Julia Roberts en hoewel niet iedereen een even goed uitgewerkte rol heeft, is het toch een lust voor het oog om zoveel talent verzameld te zien. De film is een remake van de versie met The Rat Pack (o.a. Frank Sinatra en Sammy Davis Jr.) uit 1960. Ocean's Eleven is een film over de perfecte misdaad gepleegd door elf criminelen onder leiding van Danny Ocean (George Clooney) en de manier waarop deze misdaad wordt voorbereid en uitgevoerd beslaat eigenlijk de gehele tijdsduur van de film maar verveelt geen moment. Het plot zit namelijk zo goed in elkaar dat je niet alleen de hele film geboeid zit te kijken maar ook geen moment het idee hebt: dit kan niet. De cameravoering van Soderbergh geeft een heerlijk warm beeld van de glitter en glamour van Las Vegas en heeft door het vele gebruik van goudgele belichting de uitstraling van een klassieker. De geweldige (en zeer aanwezige) soundtrack met veel vette jaren '70-gangster-disco-deuntjes is de kers op de taart en maakt Ocean's Eleven tot een heerlijke film.
One Hour Photo Als je besluit One Hour Photo te gaan zien, wees dan voorbereid op een film die geen vaart heeft, geen actie heeft, weinig puntige dialogen en Robin Williams in een rol die hij zelden tot nooit speelt: een sukkel die NIET grappig doet en eigenlijk een heel saai, naar en vervelend mannetje is. Is dit dan een slechte film? Heb ik me verveeld? Absoluut niet! De film gaat over een foto-ontwikkelaar die al jarenlang geobsedeerd is door een gezin en hen niet los kan laten. De film is zeer fraai gestileerd met prachtige cameravoering, bijna magisch-realistische fotografie en Williams die een sterke rol neerzet. Dat hij traag is, is eerder een plus voor de film dan dat het irriterend is (hoewel sommigen daar anders over dachten in de zaal). De film komt waarschijnlijk beter tot zijn recht in een filmhuis.
The Panic Room Panic Room belooft een lekker claustrofobische film te worden: een kat-en-muisthriller die zich afspeelt in een aantal kamers van een leeg huis met één krappe kamer in het bijzonder. Buiten regent het de hele nacht en binnen zitten drie boze boeven, een enigszins labiele moeder (Jodie Foster) en een puberale dochter die ook nog eens suikerziekte heeft. De ideale ingrediënten voor een avondje spannende film met veel (letterlijk) benauwde momenten zou je denken. Niet dus. Een aantal scènes is zeker van het niveau dat je mag verwachten, maar de spanningsboog in de film wordt maar een paar keer goed hoog. De humor die de regisseur er in heeft proberen te stoppen is ook nog eens totaal misplaatst. Als het einde dan ook nog zo voorspelbaar is dat je bijna gaat denken dat je zelf het script hebt geschreven, blijf je toch een beetje teleurgesteld achter. Jammer voor een film die in potentie echt heel goed kan zijn.
Phileine zegt sorry Kim van Kooten is in topvorm in deze verfilming van Giphart boek. Humoristisch maar bitchy walst ze door de levens van haar vrienden en vooral haar vriendje heen als die in New York een acteercarrière gaat beginnen. Dat ze met haar gedrag haar vriend bijna verliest ziet ze pas na heel wat aanvaringen. Het acteerwerk is behoorlijk en het verhaal grappig, de verschillende 'tussendoor'-grapjes van praten tegen de camera en de cameo van Giphart zijn zeer geslaagd. Alleen de Nederlandse accenten bij de 'Amerikaanse' acteurs zijn wat sullig gedaan.
Respiro Gracia woont op een schilderachtig eilandje voor de Siciliaanse kust samen met haar man en twee zoontjes. Ze in alles een vrolijke vrijgevochten vrouw maar dit wordt daar haar omgeving als een geestesziekte gezien. Wanneer ze haar proberen te laten opnemen, duikt ze met hulp van haar oudste zoon onder op het eiland. Respiro is een heerlijke film nu de warme zomer er weer aankomt. De sfeer is ontspannnen, Italiaans, grappig en mooi gefilmd. Gracia is een leuk personage om te volgen en de spanningen tussen haar en de machocultuur van de Italiaanse mannen blijven boeiend tot het eind.
The Ring Na alle hype besloot ik toch ook maar eens The Ring te gaan kijken. Eerlijk gezegd viel het me zwaar tegen. Ondanks dat de vele gillende meisjes mij anders wilden doen geloven, miste ik namelijk iets dat vrij essentieel is bij een horrorfilm: dat hij eng is. De 'enge' momenten worden met vreselijke cliché-muziek minuten vantevoren aangekondigd en het verloop van de film is halverwege al overduidelijk (zelfs als je het Japanse origineel niet kent). Het acteerwerk is vooral in het begin niet om over naar huis te schrijven en weet nergens echt te overtuigen. Het open einde doet nog vrezen voor een deel 2 ook (die in de Japanse serie reeds uit is).
Road to Perdition Road to Perdition is de nieuwe film van de maker van American Beauty, Sam Mendes, met o.a Tom Hanks en Paul Newman. Het verhaal speelt tijdens de drooglegging in Amerika en Hanks is een huurmoordenaar in dienst van maffiabaas Newman. Inderdaad: Hanks speelt eens iemand die niet 100% goed is. Na een uit de hand gelopen schietpartij, zijn zijn vrouw en zoon vermoord en moet hij met zijn oudste zoon vluchten. De reis die zij maken en de poging van Hanks om zich te wreken en tegelijkertijd zijn overgebleven zoon te beschermen vormen de basis van de film. Mendes heeft de film als een prachtige gangster-film noir gefilmd met schitterende donkere scènes en (net als in American Beauty) lange stiltes waarin juist heel veel gezegd wordt door het gebrek aan tekst. Na American Beauty is dit opnieuw een hoogtepunt in zijn oeuvre.
Russian Ark 200 jaar Russische geschiedenis geperst in een film van 96 minuten die in één dag en in één take geschoten is (geen cuts dus) en maar liefst 2000 acteurs kent. Zijn dat al overweldigende feiten, de plaatjes hebben soms hetzelfde effect. Als decor wordt de prachtige Hermitage gebruikt: de toeschouwer dwaalt door de gangen en zalen en ontmoet illustere figuren uit de geschiedenis. Ik merkte dat het ontbreken van cuts soms vermoeiend is om te kijken, en wat de regisseur nu precies probeerde duidelijk te maken, ws niet goed duidelijk gemaakt. Ik vond het daarom meer een cinematografische belevenis dan een plezier om te kijken.
Saints and Soldiers Reeds twee maal ben ik op vakantie geweest in het Belgische Malmedy. Voor mij vooral een plek met veel mooie natuur en dito huisjes. Groot was dan ook mijn verrassing bij het zien van Saints and Soldiers waarvan het waargebeurde verhaal zich afspeelt in Malmedy. Een episode uit de Tweede Wereldoorlog waar ik nog nooit van had gehoord.
Het verhaal draait om een groepje geallieerde soldaten dat tijdens de Slag om de Ardennen weet te ontsnappen aan de Duitsers die hen gevangen hebben genomen. Onder hen zit een Britse geheim agent die cruciale informatie heeft voor de geallieerde legerleiding. De totaal verschillende mannen moeten hun onderlinge problemen aan de kant zetten voor het grotere goed: de slag winnen.
Deze kleine voetnoot uit de geschiedenis wordt verzorgd maar een beetje saai in beeld gebracht. De karakters blijven wat aan de oppervlakte hangen en de spanning wordt nergens om te snijden. Toch heeft de film iets wat veel Amerikaanse oorlogsfilms missen: nuance. De Duitsers worden niet als de verpersoonlijking van het kwaad gezien maar als normale jongens met enkel een ander uniform aan.
Die genuanceerde blik en de fraaie winterbeelden trekken Saints and Soldiers boven de middelmaat uit. Op dit moment is het overigens nog niet bekend of de film ook in Nederland te zien zal zijn. Wellicht heeft u in België of op een filmfestival meer kans.
Saving Silverman Van de regisseur van Big Daddy en Happy Gilmore komt een komedie die helaas niet anders dan als flauw omschreven kan worden. Jason Biggs (taartjongen uit American Pie) mag zijn bekende ding hier weer doen maar de rest van de acteurs zien we vaker in B-komedies en dat is Saving Silverman ook. Uiteraard zitten hier wel een paar leuke momenten in en de running gag van Neil Diamond, die aan het eind nog even een rolletje krijgt, is aardig maar kan niet verhullen dat het geheel toch vrij matig is. Het einde is zo zoetsappig dat het glazuur bijna van je tanden springt en de mensen die bij de eerste letters van de aftiteling nog in het donker opstonden en wegliepen, hadden mijns inziens groot gelijk.
Saw Ben je bereid je leven te redden door een ander te vermoorden? Voor dat dilemma zet de Jigsaw Killer zijn slachtoffers in Saw. Saw dat inderdaad zowel ‘zag’ als ‘zaag’ kan betekenen. De moordenaar speelt met al zijn slachtoffers spelletjes en zorgt er uiteindelijk voor dat hij niemand zélf vermoordt maar dat de slachtoffers altijd zichzelf of elkaar ombrengen. Dit doet hij niet puur uit sadisme maar ook om een boodschap te verkondigen: mensen waarderen hun leven niet genoeg.
Een moordenaar met een boodschap, waar hebben we dat al eens eerder gezien? Inderdaad: in Se7en, die zeer goede pyscho-thriller met Morgan Freeman, Brad Pitt en Kevin Spacey. Saw haalt dat niveau helaas niet. Dat ligt vooral aan de hoofdrolspelers die toch van een minder kaliber zijn. Maar Se7en wist ook veel meer de spanning vast te houden en die is bij Saw een stuk minder aanwezig. Dat de voornaamste actie in één ruimte plaatsvindt, helpt daar ook niet echt bij.
Is Saw daarom niet de moeite waard? Jawel, ik zou hem zeker aanraden omdat de psychologische valstrik die de moordenaar voor zijn slachtoffers in elkaar heeft gezet, heel aardig is om naar te kijken. Voor uw DVD-verzameling alleen wel Se7en aanschaffen!
Saw 2 Toen ik Saw 1 zag was ik aangenaam verrast door de originaliteit van het script. Alles speelde zich af in een soort doucheruimte en de kijker wist nauwelijks meer dan de hoofdpersonen. Het einde was onverwacht en beloofde een vervolg. Dat vervolg slaat echter een andere richting in en nu krijgen we opeens veel meer informatie. Dat haalt de angel uit de spanning in de film en opeens wordt het einde heel voorspelbaar. Dat er weer een aardige lading smerigheid en sadisme over het publiek wordt uitgestort, helpt de film niet meer aan een voldoende. Hopelijk gaan ze met Saw 3, die er vast wel komt, weer de goede kant op.
Serendipity Dit wordt de kortste recensie die ik tot nu toe heb geschreven. In Serendipity spelen John Cusack en Kate Beckinsale. Het is een draak van een film met een voorspelbaar plot, beroerde fotografie en een ongeloofwaardige cast. Het enige leuke aan het filmbezoek was dat er een nieuw record werd gevestigd: bínnen twee minuten zaten al hele rijen te kreunen en steunen en braakgeluiden te maken. De opluchting was dan ook groot toen de aftiteling over het doek rolde.
Sexo Por Compasión Sexo por compasión is een bizarre komedie over een vrouw in een ingeslapen Spaans dorp die zó goed van hart is dat haar man haar uit frustratie heeft verlaten tot ze één zonde heeft begaan. Gefrustreerd probeert ze dit maar dit heeft als enige effect dat ze nog meer als heilige wordt gezien door de andere bewoners. Uiteindelijk gaat ze het oudste beroep ter wereld uitoefenen, maar dit blijkt enkel tot gevolg te hebben dat alle mannen plotseling weer van levenskracht bruisen en het dorp bloeit letterlijk helemaal op. De fotografie is prachtig gedaan door het gebruik van zwart-wit in slechte tijden en felle kleuren in goede tijden. Daarbij zijn de bewoners van het dorp allemaal een verhaal apart waard en sommige passages zijn werkelijk hilarisch. Een leuke kleine film met een heerlijke cast en mooie fotografie.
Shrek 2 Als je Shrek 1 leuk vind, is Shrek 2 ook leuk: zelfde figuren , zelfde grappen, zelfde satire op andere animatiefilms. Dat zou saai kunnen worden maar het zijn wel érg leuke grappen en satire. Met de introductie van Puss in Boots komt er nog een leuk nieuw element bij. Hoewel ik de muziek in deel 1 beter vond, zijn de animaties weer veel beter in deel 2. Al met al is er weer een film voor het hele gezin: de grappen die de kinderen niet snappen, zijn wel heel leuk voor hun ouders. Van Shrek kunnen zo nog heel wat sequels gemaakt worden.
Simone Al Pacino heeft iets met zijn vak van acteur. Regisseerde hij eerder zelf een studie van het vak in de tamelijk onbekend gebleven docufilm Looking for Richard, nu gaat hij verder met het intrigerende Simone (of beter: S1m0ne). Hierin speelt Pacino een regisseur die tijdens een film te maken krijgt met een verwende Winona Ryder (typecasting haha!) die wegloopt van de set. Als oplossing creëert hij een virtuele actrice die niet van echt te onderscheiden is: Simone. Zij wordt echter zó populair dat ze zijn films gaat overschaduwen en hij de controle lijkt kwijt te raken. Het blijkt echter moeilijker dan gedacht om van haar af te komen. Simone is een soms grappige film maar laat je ook nadenken over de toekomst van het acteervak. Let ook op de stukjes film ín de film waar regisseur Andrew Niccol zijn hypermoderne filmische stijl - zoals we die kennen uit Gattaca - laat zien. Een boeiende film met veel leuke details.
Sin City Met Sin City levert Robert Rodriguez, samen met de oorspronkelijke tekenaar van het verhaal Frank Miller, een waanzinnige film af. In deze film noir die opgevrolijkt wordt met excessief geweld en veel vrouwelijk vlees, volgen we in drie verhalen evenveel mannen die in een fatale liefdesgeschiedenis beland zijn. De drie verhalen komen uiteindelijk samen in de lokale pub, precies zoals het hoort in een zwarte film als Sin City.
Er klopt nog meer aan deze film: de regen die neer blijft slaan, bizarre figuren die de meest vreselijke dingen doen, de grauze achtergronden, de jazz-soundtrack en de donkere voice over. Hoewel bijna de hele film uit de digitale koker komt, stoort dit niet. De techniek staat helemaal in dienst van het verhaal, zoals het hoort. Samen met topregisseurs als Rodriguez en gastregisseur Tarantino zorgt dit voor een stukje filmgeschiedenis: de perfecte symbiose van oude en nieuwe film.
Dat de tekenaar Miller zelf heeft meegewerkt, is goed te zien: elk shot is een plaatje op zich en is een uitnodiging om de film op DVD nog eens te bekijken. En nog eens, en nog eens. Een absolute topfilm!
Spiderman I Spiderman verschilt van andere superheldenfilms in dat deze held wat drie-dimensioneler is dan de anderen. Je merkt de twijfels en de tragiek van Peter Parker en die worden door hoofdrolspeler Tobey Maguire goed vertolkt. De special effects zijn af en toe erg goed maar de computer is bij de meeste net iets te goed te zien. Ook zijn er duidelijk consessies gedaan aan het jonge publiek door soms wat kinderachtige scenes. Al met al toch wat tegenvallend.
Spy Game In Spy Game spelen de sekssymbolen van twee generaties samen: Brad Pitt en Robert Redford. De film is - zoals de titel al doet vermoeden - een spionagethriller. Niet in de stijl van James Bond maar in de wat meer realistische stijl van een film als Enemy of the State (ook van Tony Scott). Deze twee films lijken überhaupt veel op elkaar. Scott surft mee op het wantrouwen van de Amerikanen in hun overheid want ook hier draait het om een overheidsorgaan (CIA) die één van hun mensen uit politieke overwegingen laat vallen. Good guy Redford mag hem vervolgens gaan redden. Het aardige van de film is dat hij voor een groot deel uit flashbacks bestaat en de tegenwoordige tijd beperkt is tot twee of drie kamers waar Redford actief is. Ondanks deze fysieke beperking en het niet al te originele verhaal, heeft Scott door de ijzersterke montage en het goede spel van Pitt en (vooral) Redford toch een film afgeleverd waar ik met plezier naar gekeken heb.
Star Trek: Nemesis De tiende film alweer in de Star trek-serie. Dit maal draait het om een kloon van good old Jean Luc Picard die met een nieuw wapen de gehele Aarde wil vernietigen. Enterprise to the rescue! Het verhaaltje is flinterdun, het tempo soms slaapverwekkend en de pogingen om een morele discussie over klonen te voeren stranden jammerlijk. Maar voor de ware 'trekkie' maakt dat niets uit natuurlijk. Alle Star Trek-cliché's zijn aanwezig evenals de gehele cast van de Next Generation-serie. Op tv werkt de truc prima maar op het witte doek komt het helaas op mij nooit over.
Star Wars Episode II: Attack of the Clones Vol verwachting klopte mijn hart als Star Wars-fan voor de nieuwste film in de serie. Na het teleurstellende Episode I verwachtte ik van deze film wel iets beters. Op een aantal punten is dat zeker zo: de actie is verbluffend goed en het beste tot nu toe, de natuurscènes zijn prachtig, het langzaam overgaan van Anakin Skywalker naar de Donkere Kant wordt goed verteld. Verder zijn de animaties (van vooral Yoda) erg mooi en geloofwaardig. Minpunten blijven er ook hier weer inzitten: het spel van Anakin (gespeeld door Hayden Christensen) is niet om over naar huis te schrijven en de actie is soms zo alom aanwezig dat je lamgeslagen wordt. Het liefdesverhaal komt maar langzaam op gang en zit er een beetje hortend en stotend ingeknipt. Al met al is het toch een goede Star Wars geworden en er worden een paar mooie aanwijzingen gegeven voor Episode III (gepland voor 2005).
Star Wars Episode III: Revenge of the Sith Het probleem dat George Lucas met deze film heeft, is dat iedereen precies weet hoe het verhaal zal verlopen. We kennen immers de voorgeschiedenis en we weten al twintig jaar hoe het verhaal zal aflopen. Kan er dan toch nog wat aardigs gebrouwen worden van Star Wars III: The Revenge of the Sith? Jazeker. Iets heel aardigs.
Met een samenvatting van het verhaal zal ik u niet vervelen. De fans weten hoe het verloopt en als je geen fan bent, moet je niet naar de film. Voor de echte fans is het echter smullen geblazen. De vervelende stukjes uit de eerste twee films (het liefdesverhaal, irritante aliens) zijn tot een minimum beperkt en dat doet de film goed. Nu is er nog meer ruimte voor de kern: een inktzwart verhaal met veel Dark Force, dood en gevechten. Star Wars zoals we het graag zien. Waarom is anders deel 5, The Empire Strikes Back, voor velen de populairste film?
Het donkere sfeertje is alom aanwezig en de transformatie van Anakin tot Darth Vader is een drama van de hoogste plank. Eindelijk zet Hayden Christensen ook eens een behoorlijke acteerprestatie neer en weet hij de innerlijke strijd van Anakin goed te verbeelden. Uiteraard zijn het camerawerk en de digitale effecten van een hoog niveau. Ik kan alleen maar zeggen dat het jammer is dat dit het einde van de serie is. Of zouden er toch nog een deel 7 t/m 9 komen?
Sum Of All Fears De verfilming van Tom Clancy's boek spreekt na 11 september absoluut tot de verbeelding. Een groep terroristen koopt een atoombom op de zwarte markt en laat hem in de Verenigde Staten ontploffen. CIA-agent Jack Ryan (ditmaal gespeeld door Ben Affleck) moet voorkomen dat Amerika en Rusland elkaar in een atoomoorlog wegvagen. De film blijft ondanks de voorspelbare afloop toch boeiend tot het eind en dit komt voornamelijk door de vaart in het verhaal en de spectaculaire fotografie. Affleck is geen Harrison Ford (voor mij toch de ultieme Jack Ryan) maar...hij doet zijn best.
S.W.A.T. S.W.A.T. over een elite-eenheid van de Amerikaanse politie is een film vol stoere agenten die schurken mogen pakken die via stoere ontsnappingen S.W.A.T. te slim af proberen te zijn. Films als deze zijn per dozijn gemaakt en de enige manier waarop een standaard verhaal als dit kan scoren, is door middel van spectaculaire achtervolgingen en actiescènes en wellicht een paar goede acteurs. Het laatste is in potentie wel aanwezig (Samuel L. Jackson, Colin Farrell) maar komt er hier niet uit. De actie is wel goed verzorgd en zorgde er toch voor dat ik niet in slaap viel bij het slappe verhaaltje en de één-dimensionale personages. Maar ik ben streng vandaag dus net geen voldoende.
Team America Team America is de nieuwe film van de makers van Southpark. I.p.v. animatiefiguren zijn de 'spelers' nu poppen die aan touwtjes hangen. Komt dit bekend voor? Inderdaad: het heeft veel weg van Thunderbirds. Maar waar Lady Penelope en de anderen nog iets van een serieuze ondertoon hadden, is daar bij Team America niets van te merken. Het is dezelfde over-the-top flauwekul als in Southpark. Maar wel érg leuke flauwekul! Team America probeert de wereld te redden op een All American manier: met veel show, overbodig geweld en een onbegrensd vertrouwen in eigen kunnen. het verhaal doet er eigenlijk niet zo toe maar in het kort: de leider van Noord-Korea Kim Jung Il (die verrassend veel op Cartman lijkt uit Southpark) plant een grootscheepse aanval en Team America moet hem tegenhouden. Dat daarbij bekende plekken als de piramides van Cheops, de Eiffeltoren en het Louvre totaal verwoest worden, is onbelangrijk. Het spel met de poppen is leuk om te zien maar na een half uur word je de houterige bewegingen toch wel zat en zie je de beperkingen van de poppen. Maar het draait eigenlijk allemaal om de onderbroekenlol en daarmee is het simpel: vind je Southpark leuk, dan vind je Team America ook de moeite waard.
Two for the Money Al Pacino mag Matthew McConaughey onder zijn hoede nemen om van hem de grootste gokbaas te maken die er is. Aanvankelijk gaat dat prima, maar uiteraard wint de underdog ook wel eens een wedstrijd en dan is Pacino niet blij. En de mensen die miljoenen hebben ingezet ook niet. McConaughey valt van de slick mr. know-it-all terug tot een twijfeldoos. Pacino draait op zijn routine een nieuwe film eruit maar de rest van de cast weet niet echt te overtuigen. Ook het verhaal wilde me niet echt pakken.
Der Untergang Afgelopen zaterdag ben ik dan eindelijk naar Der Untergang geweest: de controversiële Duitse film over de laatste 10 dagen van Adolf Hitler in de Berlijnse bunker. Nog voordat mensen de film gezien hadden, was er al commotie over. Hitler zou namelijk te menselijk getoond worden en mensen zouden wel eens sympathie kunnen krijgen. Nu ik Bruno Ganz' vertolking heb gezien van de dictator, kan ik me dat moeilijk voorstellen. Het publiek krijgt een gedesillusioneerde dictator te zien die razend en tierend door de bunker schuifelt en die zijn generaals nog steeds angst inboezemt. De enkele emotie-momenten zijn als hij één van Goebbels kinderen op z'n schot heeft die een liedje zingt voor Onkel Hitler. Maar dit is met het kanonvuur op de achtergrond zo absurd dat het nauwelijks sympathie veroorzaakt. Absurdisme en surrealisme is toch al een leitmotif (om maar eens een toepasselijk Duits woord te gebruiken) in Der Untergang. We zien vrolijke Nazi's dansend op de muziek van de Stalinorgels die steeds dichterbij komen. Op het eind van de oorlog, plegen er meer mensen zelfmoord dan een sekte zou kunnen bijhouden. De algehele indruk van de film is wisselend. Ganz zet een indrukwekkende Hitler neer die je snel ziet afglijden naar totale waanzin. Het verhaal dat vertelt wordt vanuit het oogpunt van Traudl Junge, de secretaresse van Hitler, geeft een compleet beeld van die laatste dagen. Maar toch bleef ik zitten met een onvervuld gevoel. Na een dag nadenken had ik pas door wat het was: het verhaal is zo surrealistisch dat de gebeurtenissen in de bunker totaal los komen te staan van de oorlogsbeelden in de stad. Hierdoor lijken de scènes telkens hinderlijk onderbroken te worden door de andere verhaallijn. Hierdoor blijven beide verhalen enigszins aan de oppervlakte hangen. Het camerawerk is overigens wel uitstekend. Aangezien ik zelf regelmatig in Berlijn ben geweest, was het schokkend om de stad zo kapot geschoten te zien.
Van God Los Met weinig verwachting ben ik naar Van God Los gegaan en ik kan niet anders zeggen dan dat ik aangenaam verrast werd. Hoewel de typische Nedelandse-film-kwaal van een slecht geluid ook hier weer aanwezig is, vergoedt het camerawerk veel. Het verhaal had wat uitgebreider gemogen maar de acteerprestaties van de drie hoofdrolspelers zijn meer dan gemiddeld te noemen. Zo blijft de film tot het voorspelbare einde wankelen op de rand van goed en niet zo goed. Maar uiteindelijk viel voor mij de balans toch positief uit naar een voldoende. Enige ondertiteling zou vanwege het (soms vette) Limburgse accent en het slechte geluid overigens geen overbodige luxe zijn.
Vanilla Sky Vanilla Sky is de (vrijwel exacte) remake van Abre los Ojos van Alejandro Amenábar (o.a The Others) maar nu door Cameron Crowe en door en met Tom Cruise. Abre los Ojos heb ik enkele maanden geleden voor het eerst gezien en na afloop was ik helemaal overdonderd door de film. Aangezien ik het zeer ingenieuze plot nu dus al kende verwachtte ik van Vanilla Sky dat mijn reactie minder zou zijn. Niets is echter minder waar. Vanilla Sky weet net zo te verrassen, te overdonderen en te shockeren als het origineel. Sterker nog: met het grotere budget zijn sommige effecten en scenes verder uitgewerkt: een volledig verlaten Times Square New York is indrukwekkender dan de straten van Madrid. Tom Cruise speelt één van zijn beste rollen in jaren en zijn tegenspeelsters Cameron Diaz en Penélope Cruz (die dezelfde rol speelt als in het origineel) zijn ook zeer de moeite waard. Deze film is de uitzondering op de regel dat remakes meestal minder zijn dan het origineel. Dit is zo'n film waarvan je tegen je vrienden kan zeggen: deze moet je zien!
The Village M. Night Shyamalan heeft er een handje van om films die te maken die het één lijken, maar via een twist toch iets anders worden. The 6th Sense leek een spook-verhaal maar werd een drama (in de positieve zin van het woord), Unbreakable leek een superheldenverhaal maar werd een thriller. En The Village is ook zo'n film. Toen ik de trailer had gezien, verwachtte ik een horrorfilm maar ik had uiteraard beter moeten weten. Heel kort het verhaal: het is eind 19e eeuw en de bewoners van een klein dorpje op het Amerikaanse platteland leven opgesloten in hun dorp omdat de omringende bossen worden bevolkt door geheimzinnige bloeddorstige wezens. Het eerste uur kabbelt de film heel rustig door en leren we het dorp en het dagelijkse leven kennen. De mensen leven traag en spreken slechts in volzinnen, als ze al spreken. De liefde tussen een zwijgzame smid (Joaquin Phoenix) en de blinde dochter van de dorpsoudste staat centraal en raakt verweven met het geheim in de bossen. Hoewel het soms best spannend lijkt te worden, wordt dit effect slechts bereikt door de muziek en camera, niet door het verhaal. De beelden zijn prachtig door het totaal ontbreken van rood (dit trekt de wezens aan). Het dorpje is lieflijk en fascinerend in zijn eenvoud. Het verhaal is echter toch de zwakke plek. Al halverwege de film heeft de oplettende kijker door hoe het precies zit. Een echte climax is ook ver te zoeken en de film gaat dan ook als een nachtkaars uit. Toch de moeite waard? Ja.
Walk the Line Joaquin Phoenix en Reese Weitherspoon zetten meesterlijke rollen neer als het muziekduo Johnny Cash en June Carter. Jarenlang komt hun liefde voor elkaar alleen tot uiting op het podium. Daarbuiten proberen ze de strubbelingen in hun beider huwelijken door te komen. En natuurlijk is er altijd de muziek van Cash en Carter. De beide acteurs zingen en spelen zelf en vooral Phoenix kwijt zich meer dan voortreffelijk van zijn taak. De hele film zat ik mee te neuriën en met mijn voet mee te stampen. Een heerlijke film en een mooi portret van de muzikanten en hun muziek.
Walking on the Moon 3D Tot nu toe kende ik 3D-films alleen als die lelijke beelden waar je met een mal roodgroen brilletje naar moest kijken. Het leverde nauwelijks een leuke film op maar wel veel hoofdpijn. Pathe Imax in Amsterdam heeft nu echter een nieuw soort 3D zonder roodgroene beelden maar met twee filmrollen die een fractie naast elkaar leggen. Via een speciale bril worden deze tot een fullcolor beeld omgezet waar je écht diepte in kan zien.
Het eerste resultaat is Walking on the Moon, een film over de maanwandelingen bij elkaar gepraat door Tom Hanks. De beelden zijn door de 3D-bril werkelijk verbluffend. Je hebt het idee dat je zelf op de maan staat en als de astronaut steentjes wegschopt, duik je weg om ze te ontwijken. Het gevoel van diepte is perfect en een geweldige ervaring.
De film zelf is vooral erg aardig te noemen. Zoals Top Gun 40% meer aanmeldingen bij de luchtmacht veroorzaakte, zo zal Walking on the Moon veel enthousiasme voor Nasa veroorzaken. De achtergronden van de wandelingen zijn wat mager en er mag ook wel iets meer verteld worden over de technische zaken. Maar Walking on the Moon lijkt vooral bedoeld te zijn voor de mooie beelden en die zijn er genoeg!
White Noise Michael Keaton is weer eens uit de mottenballen gehaald en ontdaan van het stof dat in de loop der jaren op hem was neergedaald. Ooit was hij de stoere Batman maar die tijden liggen alweer enige tijd achter hem. Hij speelt nu meer het type "huisvader". Vooral de getroubleerde huisvader lijkt hem op het uitgezakte lijf geschreven te zijn en die zien we dan ook in White Noise.
In White Noise overlijdt eerst zijn vrouw en vervolgens hoort hij haar stem op zijn mobiel, televisie en de radio. Genoeg ingrediënten voor een hoop donkere blikken en fronsen. En voor een spannende film. De doden blijken namelijk nog met de levenden te kunnen communiceren via moderne electronische middelen. Keaton gaat op zoek naar zijn vrouw ondanks dat hij veel aanwijzingen krijgt dat hij zijn neus niet in de zaken van de doden moet steken. Maar dat zou geen leuke film opleveren dus gaan we vrolijk op zoek naar gene zijde!
Laat ik eerlijk zijn: het verhaal rammelt aan alle kanten. Aan het eind blijven er veel losse eindjes over en wordt de kijker opeens vergast op slechte special effects. De spanning is echter wel aanwezig en door de muziek zit je vaak op het puntje van je stoel. Eentje voor de DVD-speler met de lichten uit.