Mono Lake

Get Your Biology Textbook...and an Eraser!

One of the basic assumptions about life on Earth may be due for a revision thanks to research supported by NASA’s Astrobiology Program. Geomicrobiologist Felisa Wolfe-Simon has discovered a bacterium in California’s Mono Lake that uses arsenic instead of phosphorus in its DNA. Up until now, it was believed that all life required phosphorus as a fundamental piece of the ‘backbone’ that holds DNA together. The discovery of an organism that thrives on otherwise poisonous arsenic broadens our thinking about the possibility of life on other planets, and begs a rewrite of biology textbooks by changing our understanding of how life is formed from its most basic elemental building blocks.

Zo bracht NASA het grote nieuws gisteren naar buiten. Veel mensen dachten meteen dat er al min of meer buitenaards leven ontdekt was. Mij viel het nieuws nog om een andere reden op: de vindplaats van het bijzondere organisme in Mono Lake, Californië (Google Maps).

In 2008 waren we op rondreis door het Zuidwesten van de USA en vlak voor we Yosemite National Park introkken, hebben we overnacht in Lee Vining. Dit kleine plaatsje ligt aan de rand van Mono Lake. Omdat we net uit het snikhete Death Valley waren gekomen, was deze groene oase een heerlijke afkoeling. De bijzondere natuur en vooral de uitstraling van het meer maakten de wandeling langs de oevers zeer de moeite waard. 

Om het meer leek van een afstand een zwarte rand te lopen. Dichterbij gekomen zagen we dat dit echter een rand van miljarden vliegen was. De luie variant gelukkig want ze vlogen pas weg als je bijna op ze stond en staken je niet. De grote hoeveelheid insecten en het water maken Mono Lake tot een vogelparadijs.

Bloemen langs de oever

Miljarden vliegen....

Mono Lake

Steven | Vrijdag 03 December 2010 - 10:28 am | | kronieken
Gebruikte Tags: , ,

Zware bevalling

Nee dit is niet WEER een stukje over zwangerschap en baby's waaruit blijkt dat elke aanstaande vader en moeder zich maar met één ding kan bezighouden. De zware bevalling is in dit geval het laatste stukje meubilair dat al drie maanden in dozen lag te wachten om nu eindelijk eens gemonteerd te worden. Dit is het verhaal van De Wandkast en De Vitrine.

Het begon in juni toen we eenmaal wisten dat we een nieuws huis zouden gaan betrekken. Daar horen uiteraard ook nieuwe meubels bij want van een tweekamer-appartement  naar een vijfkamer-eengezinswoning geeft wat ruimte. En ruimte moet opgevuld worden. Wandelend van meubelboulevard naar slaapkamercentrum tot lampenparadijs kwamen we uiteindelijk uit bij Hoogenboezem Alexandrium. Onze smaak: strak, modern en liefst zwart/wit met kleur. In een hoekje stond een splinternieuw set uitgestald: Lumino van Brinkmann. Precies wat we zochten dus bestellen maar. Of ze het ook moesten monteren voor 10% van de aankoopsom? Wel nee, wij hebben al honderden IKEA-kastjes in elkaar gezet dus dat geld sparen we mooi uit.

(hier moet u nu even een alarmbel denken)

De levering duurde wel wat lang (14 weken) maar soit, dat overleven we wel. Begin september werd alles geleverd. Dat kwam goed uit want per 1-9 zouden we echt in het nieuwe huis gaan wonen. Op de afgesproken tijd werd een vrachtwagen voorgereden en werden er 587 kartonnen dozen uitgeladen. Mmm, dat was bij de IKEA toch makkelijker. Een oom die zijn eigen timmerbedrijf heeft en complete huizen in elkaar kan zetten zou komen helpen met de montage. 

Enfin, na een dag bloed, zweet, tranen en vloeken zaten er vier kastjes in elkaar, was er nog een zak spijkers en schroeven over en had mijn oom eigenlijk geen idee hoe het nu verder moest. De instructie was dermate onduidelijk dat zelfs Indiana Jones deze schatkaart niet had kunnen oplossen. Dan toch maar de monteurs van Hogenboezem zelf laten komen. "Dat kan, wij kunnen over vijf weken bij u zijn..." Pardon? Ik mompelde iets over "geen keus" en "moet dan maar" en wachtte 'geduldig' vijf weken.

De volgende lichting monteurs arriveerde weer stipt vijf weken later, zag de dozen en wat er tot nu toe was gedaan, vloekte even in het Pools en ging toen met een ernstig gezicht de instructie lezen. Na een half uur kwam hij tot de conclusie dat deze bouwdoos hem te moeilijk was en zei dat er dan maar monteurs van de fabriek uit Duitsland moesten komen. Zou wel een week of vier kunnen duren. Pardon?? %$#$@#$%!!!!

Weer vier weken wachten in een woonkamer zonder kasten, zonder sfeer, zonder leuke verlichting maar met een berg aan dozen en troep. Uiteindelijk stonden afgelopen zaterdag twee Poolse Duitsers voor de deur. Enigszins angstig liet ik ze de meubel- en dozenberg zien. De Poolse vloeken bleven uit deze keer en ze begonnen zowaar aan de montage. Vier uur, twee bakken koffie en een hoop handgebaren en houtje-touwtje-Duits later, stonden daar ineens de kasten Zoals We Ze Ooit Bedoeld Hadden!

De wandkast. De zeven kleuren vloeien in elkaar over.

De Vitrine. Ook hier vloeien de 7 kleuren in elkaar over. De zijkant van de kast is wit.

En voor een demonstratie van de verschillende kleuren, heb ik nog een gifje gemaakt van de wandkast en de vitrine. Het duurde even maar dan heb je ook wat...

Steven | Vrijdag 03 December 2010 - 09:35 am | | kronieken | Geen reacties

Toet-toet

Nooit van mijn leven heb ik een nieuwe auto gehad. Sterker nog: ik heb überhaupt nog nooit een auto gehad. Tijdens mijn studie kon ik hem niet betalen en na mijn studie had ik hem niet nodig (en kon hem nog steeds niet betalen). Toen ik Fleur ontmoette had ze al een auto en bleek ze ook nog eens één van de beste automobilisten te zijn die ik ken (maar zeg dat niet te hard tegen haar). Haar Onze auto is na 10 jaar echter een beetje op aan het gaan en met een klein meisje in aantocht, wil je toch iets betrouwbaarders, ruimers en nieuwers. Op naar de dealer!

Al surfend en zoekend zagen we mooie auto's voorbij komen. Audi's, Volvo's, BMW's: dat bleken wel een beetje OSM te zijn (Ons Soort Merken). Nieuw zijn ze niet te betalen maar een mooie tweedehands moet toch te vinden zijn? Right. Als je een tweedehands OSM zoekt, ben je veroordeeld tot een oude / diesel slurpende / loodzware / afgeragde / naar sigaretten stinkende / de wereld vier keer rondgereden* auto.

Eén keer zijn we naar een dealer gegaan die constant hoog in de lijstjes van Gaspedaal stond. Eerst betrapte ik ze op geknoei met de kilometerstand, daarna op gezwets over verroeste remschijven ("dat is een speciale behandeling meneer", hij zei het echt) en werden we als klap op de vuurpijl ook nog als een stel idioten behandeld. Stop die OSM's dan maar in je donkere garage.

Teleurgesteld reden we terug en besloten tussen twee stoplichten dat we voor hetzelfde geld ook een nieuwe auto net onder de topklasse kunnen kopen. Voordeel: er staan nog geen kilometers op, hij is up-to-date, meestal zuinig, hoeft voorlopig nog niet door de APK, heeft weinig onderhoud nodig en, niet te vergeten, ruikt lekker nieuw! We namen meteen de eerste afslag op zoek naar een dealer. Nieuw doel: een mooie en voordelige gezinsauto, bij voorkeur één van het type Betrouwbare Jap. Als we iets beslissen dan gaat het ook snel want voor we bijtelling konden zeggen, hadden we al onze perfecte auto gevonden: de nieuwe Toyota Verso.

Genoeg ruimte voor een kinderwagen, 2.1 kinderen en een hond. Onder de vloer zitten ruimtes die, naar ik vermoed, bedoeld zijn voor vieze luiers. Of smokkelwaar, daar wil ik vanaf zijn. Hij is zelfs zó gezinsauto dat er standaard een bol spiegeltje uit het plafond te klappen is waarmee je de achterbank in de gaten kunt houden. Afgelopen zaterdag hebben we hem besteld en nu begint het lange wachten voor hij eindelijk op de parkeerplaats staat en we dagtochtjes naar de Efteling e.d. kunnen gaan maken.

* = afvinken wat van toepassing is

Verso 1

Verso 2

Verso 3

Steven | Maandag 22 November 2010 - 2:48 pm | | kronieken | Eén reactie
Gebruikte Tags: , , ,

2010 en goede voornemens...

wie schrijft, die blijftHet is 2010: wie niet weg is, is gezien. Zoals altijd in de eerste week van een nieuw jaar paste ik zojuist de jaartallen in de titelbalk hierboven aan: "stevenbron.nl - 2004-2010". Op het moment dat ik de pagina ververste om te kijken of alles weer goed stond, merkte ik tot mijn verbazing / schrik / verbijstering (kies maar) dat mijn laatste blogpost van 29 juni 2009 dateert. We waren net terug van ons huwelijk en de huwelijksnacht in België. Het lijkt nu net of er daarna niks meer is gebeurd maar dat is onzin: er is genoeg gebeurd. Er is alleen niet meer op deze site over geschreven. Ik heb in de tussentijd wel bijna 2500 tweets op mijn Twitter gezet dus blijkbaar had ik voldoende te melden!

Eigenlijk maak ik nooit nieuwjaarsresoluties: ik vind het flauwekul die rond een arbitraire datum wordt opgedrongen. Meestal worden de goede voornemens na een week of twee weer vergeten tot de week voor Oud en Nieuw. "Oh ja, afvallen en meer sporten, da's waar ook". Omdat ik toch al sport, altijd op mijn gewicht wil letten, ik geen zin heb om aardiger te gaan doen dan ik al ben en de vuilnis niet op tijd buiten hóef te zetten, heb ik betere voornemens bedacht. Twee voornemens die in tegenstelling tot afvallen en dat soort modieuze onzin, ook echt leuk zijn:

1. Meer films kijken, thuis maar vooral in de bioscoop.
2. Mijn weblog beter bij gaan houden.


Ik ga mijn best doen!

admin | Zaterdag 02 Januari 2010 - 7:18 pm | | kronieken

er is er één jarig...

Dit lachebekje is vandaag 7 jaar geworden! Gefeliciflapstaart Pixel!
lach eens naar het vogeltje
(Slagroom op zijn neus, bad idea...)

admin | Zaterdag 21 Maart 2009 - 07:43 am | | kronieken