recensie: juno

Als er één film overal ter wereld bejubeld is de laatste tijd, is het wel Juno. De film over een tienermeisje dat zwanger wordt en besluit zelf te zoeken naar goede adoptieouders, krijgt prijs na prijs en de scriptschrijfster Diablo Cody heeft na haar Oscar de producenten voor het uitzoeken voor een volgend script.

Is al deze lof terecht? Het verhaal zit zonder meer goed in elkaar. Juno neemt de kijker mee in haar ultracoole wereld waarbij ze zich zeer onafhankelijk opstelt en zelf de beslissingen neemt. Dat ultracoole wordt op den duur wel een beetje vermoeiend. Er zitten naar mijn mening net iets teveel wiseass commentaren op haar omgeving in. De vader van het kind, de getalenteerde Michael Cera, komt weinig in het verhaal voor en de kijker heeft niet de indruk dat het krijgen van een kind een grote impact op hem heeft. Hij had meer in het verhaal gebracht kunnen worden.

Naar het einde van de film verliest Juno gelukkig veel van haar iets te gevatte verhaal en wordt het allemaal wat serieuzer. Gelukkig, want dat redt de film. Als het begin wat minder preteniteus was geweest, was Juno nog sterker geweest. Nu is het 'best een aardige' film. Mijns inziens echter geen Oscarwaardig materiaal: er is echt wel iets beters te vinden.

admin | Woensdag 05 Maart 2008 - 09:16 am | | film | Twee reacties

recensie: tbs

Wie Theo Maassen altijd al op een crimineel vond lijken krijgt in TBS waar voor zijn geld. Maassen zet in TBS een fantastische rol neer als TBS'er Johan. Als deze hoort dat zijn beroep is afgewezen en dat hij naar de permanente opsluiting gaat, besluit hij te ontsnappen. Hij wil zijn onschuld bewijzen, maar is hij wel onschuldig?

De hele film lang switcht hij tussen zijn donkere en lichte kant en laat het publiek lang gissen naar zijn ware motieven. Als hij onderweg een meisje oppikt als gijzelaar, wordt zijn rol nog dieper. Aan de ene kant een beschermende en geruststellende man en aan de andere kant het maniakale. Maassen kan ze door één oogopslag allebei tegelijk laten zien.

Doordat je lang in vertwijfeling zit over zijn ware motieven, blijft de spanning in de film voelbaar. De paar scriptfoutjes (waarom laat de Belgische politie de journalisten toe?) nemen we maar voor lief. TBS is een haast on-Nederlands spannende film met een geweldige Maassen die hier ongetwijfeld een Gouden Kalf voor krijgt.

admin | Maandag 03 Maart 2008 - 08:58 am | | film | Geen reacties

recensie: sweeney todd, the demon barber of fleet street

Laat ik meteen maar zeggen dat ik niet van musicals houd. Mij zul je nooit in het Circustheater in Scheveningen aantreffen bij één van Joop van de Ende´s brouwsels. Als in een film gezongen wordt kan ik dat hooguit volhouden als het bij het verhaal hoort, zoals bijvoorbeeld bij Walk the Line. Uitzondering op deze regel was Moulin Rouge waar ik het gekweel wel volhield, simpelweg omdat de liedjes erg leuk waren en er niet constánt gezongen werd.

Deze laatste twee kenmerken van Moulin Rouge bezit Sweeney Todd helaas niet. In plaats van dialoog afgewisseld met zang, is het bij de nieuwe Tim Burton 90% zang afgewisseld met af en toe een dialoog. De liedjes zijn net zo macaber als de hele film en eerlijk gezegd raakte het me niet. Johnny Depp speelt de kapper Sweeney Todd die na een jarenlange onterechte gevangenisstraf terugkeert om wraak te nemen. Daarbij enthousiast geholpen door bakker Helena Bonham Carter die nog wel een receptje heeft om van de lijken af te komen.

De film is door Burton geschoten in donkere kleuren waar de kleur bloedrood mooi bij afsteekt. Todd´s wereld en die van Burton wordt bevolkt door naargeestige mensen (of juist hemeltergend lief en naïef). De sfeer door de hele film heen is er één van bloed, wraak en moord. Is het nog een verrassing hoe het afloopt?

Sweeney Todd is een film die er fantastisch mooi uitziet en Burton's vaste tandem van acteurs (Depp en Bonham Carter) zet weer iets moois neer. Als je van musicals houdt, is dit een topper. Ik houd er echter zoals gezegd niet van.

admin | Zondag 02 Maart 2008 - 08:57 am | | film | Geen reacties

recensie: charlie wilsons war

Het ongelooflijke maar waargebeurde verhaal van Charlie WIlson in een notendop? Een drinkende en snuivende senator ziet begin jaren '80 van de vorige eeuw tijdens een feestje met Playboymodellen een reportage op televisie over Afghanistan en vraagt zich af waarom Amerika de opstandelingen niet steunt in hun strijd tegen de Russen. Gelukkig zit hij in een belangrijke defensiecommissie en heeft hij veel tegoed van andere senatoren voor steun aan hen in het verleden. Resultaat: het defensiebudget gaat astronomisch omhoog en met de door WIlson geleverde wapens verdrijven de Afghanen de Russen uit hun land.

Tom Hanks speelt met verve de gladde maar oh zo charmante wereldverbeteraar. Ster van de film is echter zijn CIA-contact gespeeld door Philip Seymour Hoffman. Zijn introductie in het verhaal is alleen al een Oscar waard. Het verhaal gaat soms redelijk snel en er worden sprongen in de tijd gemaakt die mij iets teveel hak-op-de-tak zijn. Hoe Amerika op dit speelveld terecht is gekomen, wordt echter goed uit de doeken gedaan.

admin | Vrijdag 08 Februari 2008 - 07:02 am | | film | Geen reacties

recensie: the nanny diaries

Films over de upper class en socialites van New York schijnen sinds Sex and the CIty via een voice over becommentarieerd te moeten worden. De hoofdpersoon vertelt aan de kijkers wat ze allemaal meemaakt en vervolgens ziet de kijker het vervolg. In The Nanny Diaries zien we dit als we het leven van een nanny volgen die is ingehuurd om het zoontje van twee yuppen op te voeden. Mama en papa hebben daar geen tijd voor en geen zin in. Ze hebben ook geen tijd en zin voor elkaar dus naast de grappige perikelen rond het kind zien we ook een huwelijk dat uit elkaar valt.

Dat klinkt wat zwaar allemaal maar The Nanny Diaries is een komedie met een romantische twist. Scarlett Johansson speelt de nanny die tijdens het werk verliefd wordt op de rijke en wél sympathieke buurjongen. Als antropologe beziet ze haar nieuwe werkomgeving vanuit een antropologisch perspectief wat observaties à la Desmond Morris (De Naakte Aap) oplevert.

De film heeft echter weinig pretenties als een sociaal-maatschappelijke case study: het moet wel leuk blijven. Dat lukt: hij krijgt een ruim voldoende.

admin | Donderdag 07 Februari 2008 - 07:59 am | | film | Geen reacties