overpeinzingen van een forens

Nu ik een maandje op en neer reis naar Den Haag vallen me een aantal dingen op. Ten eerste kun je op dit traject in de spitsuren probleemloos zwart reizen. In de afgelopen maand ben ik welgeteld twee keer gecontroleerd en dat was op uren die net buiten de spits vielen. Tussen 7 en 8 ?s ochtends en tussen 5 en 6 ?s avonds ben ik nog nooit gecontroleerd en had ik mij (of mijn bedrijf in ieder geval) een duur treinabonnement kunnen besparen.

Misschien heb ik geluk maar het valt me verder op dat ik vrijwel altijd een zitplaats heb en dat de reistijd prima te doen is. Oké, die ene keer toen de NS besloot om in de spits in plaats van drie stellen maar één stel in te zetten, was iets minder. Met mijn neus tegen de ruit gedrukt en een oksel van iemand die ik nooit meer wil zien tegen mijn oor, kijk je tóch jaloers naar de file naast het spoor. Maar buiten die ene keer heb ik nog weinig te klagen gehad op dit drukste traject van Nederland.

Het leukste is echter naar mijn medereizigers te kijken. De man die gisteren het verhaal van zijn overbuurvrouw bevestigde door niet alleen met zijn hoofd maar met zijn hele lichaam te knikken en op en neer te wippen. Het meisje dat de hele rit van Den Haag naar Rotterdam nodig heeft om aan haar vriendin door te bellen dat ze iemand van Idols in de trein heeft zien zitten. De oude vrouw die in slaap valt en daarbij half onderuitgezakt tegen haar zeer ongemakkelijk kijkende buurman ligt te snurken. Dat mis je dan toch weer in de file.

admin | Vrijdag 07 December 2007 - 1:57 pm | | kronieken | Geen reacties

ander verhaal: normandië

Om mijn overgang naar een andere baan te vieren had mijn geweldige HM een weekendje weg geregeld. Iedereen die Bridget Jones heeft gezien of gelezen weet hoe belangrijk deze minibreaks zijn. Wij gingen naar Normandië en verbleven daar in het prachtige, romantische, gastvrije, (... vul hier nog tien superlatieven in...) Chateau de L'Isle-Marie. Hier werden we welkom geheten door een heuse gravin en haar man die qua gastvrijheid een nieuwe standaard hebben neergezet. Kortom: ga hier zeker ooit naar toe!

In Normandië wilden we vooral de overblijfselen van D-Day zien. Dan zit je in die streek wel goed, dachten we zo. Wat heet! Ik stond er verbaasd over hoeveel nog bewaard is gebleven. Vele musea, bunkers, kraters, kerkhoven en Historische Plekken hebben we gezien. Mijn camera was blijkbaar echter zo onder de indruk, dat hij er na één (1!!!) dag mee ophield. Op alle mogelijke manieren heb ik nog geprobeerd hem tot leven te wekken maar hij was helaas definitief overleden. Van de paar foto's die ik nog heb kunnen schieten, vindt u hieronder een selectie.
Iron Mike, één van de vele herinneringsplekken langs de wegen van Normandië.
De kraters rond Pointe du Hoc (even zoeken op Wikipedia voor de indrukwekkende verhalen rond dit punt).
Met het overlijden van mijn Powershot A95 was er wel ruimte en noodzaak voor een nieuwe camera. Maar dat is, u raadt het al, weer een ander verhaal!

admin | Zaterdag 03 November 2007 - 7:22 pm | | kronieken | Geen reacties

eerste verhaal

Het is hier een tijdje wat stil geweest. Geloof me: ik was me er van bewust en was u of mijn site niet vergeten. De radiostilte had drie redenen: het einde van een baan, een vakantie en een nieuwe baan. Om met reden 1 en 3 te beginnen: ik ga van Rotterdam naar Den Haag. Van uitvoerend werk naar adviserend werk. Ik kan er nog honderduit over vertellen maar ongetwijfeld is dat geen goed idee. Wel kan ik zeggen dat het in Rotterdam een geweldig afscheid was en dat ik in Den Haag midden in de heerlijke hectiek terecht ben gekomen.

Komen we bij reden 2. Maar dat is een heel ander verhaal.

admin | Zaterdag 03 November 2007 - 7:07 pm | | kronieken | Geen reacties

allemaal voor een handtekening

Vroeg opstaan, met de nog lege tram richting halte Beurs, lengte van de rij checken, toch nog maar even een broodje bij de bakker halen, wegduiken voor de eerste regendruppels, om 9:30 eindelijk naar binnen, afrekenen, al je spullen achterlaten bij de garderobe, door de detectiepoortjes *PIEP*, schoenen uitdoen die geen messen blijken te bevatten, weer in de rij staan, naar zenuwachtige regelmuts met non-stop kauwende kaken kijken, om 11:00 nog niks te zien, Secret Service mannen ijsberen heen en weer, applaus van achteruit de winkel dat steeds meer aanzwelt, eindelijk een grijs hoofd in beeld, nog een keer de klamme handjes afvegen, eindelijk als 25e gelukkige aan de beurt, how are you, I am fine thank you, het t-shirt van Long Way Round dat HM aan heeft wordt herkend: I like that, langs tientallen camera's weer naar buiten, we hebben hem!

admin | Donderdag 04 Oktober 2007 - 10:28 am | | kronieken | Geen reacties

wereldhavendagen 2007

De Wereldhavendagen 2007 zitten er bijna weer op en ditmaal zijn we er niet heengegaan. Waarom zouden we ook als de evenementen naar óns toe komen? Het heeft zo zijn voordelen als je hoog langs het water woont: boten voor de deur, vuurwerk boven de stad en geen last van muziek en optredens. De bands zie je achter je op tv en daar zit zo'n handig geluidsknopje op.
Tientallen boten voor de deur met op de achtergrond een roeiwedstrijd voor sloepen.
Het afsluitende vuurwerk.

admin | Zondag 09 September 2007 - 08:05 am | | kronieken | Eén reactie